متن های غمگین / جدیدترین متن غمگین [مهر 1405]

تو دست تکان می دهی
و من تو را میان جمعیت پیدا میکنم
چه خوش خیالم نفهمیدم
تو خداحافظی میکردی️

هیچ انتظاری از آدم ها ندارم…!!
و این نشان دهنده قدرت من نیست…
مسئله، خستگی از اعتمادهای شکسته است…️

پاییز آمد، اما تو دیگر نبودی که رنگ برگها را برایت تعریف کنم.️

انسان فراوان میبینم
اما
انسانیت نـہ....️

چاقو را فرو کردی‌‌‌‌
عیبـے نداشت
اما
چاقو را هزار بار چرخاندی...️

گـاهی وقـتـا...
آدمـ با یـہ اشتـبـاه، نـوزده نمـیـشـہ ؛ صـفر مــیشــہ :(️

وفا با هرکه کردم بی وفا بود رفیق هرکه بودم نیمه راه بود🙃💔️

خـسـتـہ م
مـثـل هـیـزمـے کـہ خـاکـسـتـر شـده
ولـے بـاز ازش انـتـظار دارن بـسـوزه...
🥲️

بر ما گذشت آنچه نباید میگذشت! ‌️ 👋🏻💯️

چـہ کـس دانـد کـہ
خـنـده ی تـلـخِ مـن از گـریـہ بـدتـر اسـت...️

امـسـال یـہ جـوری سـلامـت روان مـن امـتـحـان شـد

کـہ هـیـچ سـالـے ایـنـجـوری امـتـحـان نـشـده بـود... !️

خـیـلـیـا، حـتـے لـیـاقـت نـدارن کـہ تـو بـهـشـون فرصـت درسـت شـدن بـدی :(️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و هشت:
سپس از جا بلند شد. آرام، بی‌هیاهو، با آن خستگیِ عمیقِ آدم‌هایی که دیگر از گریه هم عبور کرده‌اند. او به آخرِ خودش رسیده بود؛ جایی که درد دیگر شکل نداشت، فقط حضور داشت. ساکت، سنگین، تمام‌نشدنی. و وقتی شب از او هم عبور کرد، دیگر فیروزه آن آدمِ قبلی نبود. انگار او هم، مثل نفس، در جنگی خاموش شکست خورد.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و هفت:
شاید می‌خواست عذرخواهی کند، شاید می‌خواست بگوید دنبالت می‌آیم، شاید می‌خواست بگوید من قاتل نبودم، فقط خیلی دیر فهمیدم چطور باید زنده بمانم. اما هیچ‌کدام را نگفت. یا اگر گفت، فقط خودش شنید.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و شیش:
یک ماه دیگ؛
آن شب، وقتی خانه در سکوتی سنگین خوابیده بود، فیروزه دیگر با خودش جنگ نکرد. انگار جنگ تمام شده بود و فقط بازنده مانده بود. کنار تخت خالی نفس نشست، دست روی عکس او گذاشت و برای چند دقیقه فقط نگاه کرد. لب‌هایش تکان خوردند، اما صدا بیرون نیامد️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و پنج:
مینا هم یک بار، از پشتِ در نیمه‌باز، با لحنی که تلاش می‌کرد بی‌طرف باشد، گفت: «ما هم غصه داریم، فقط همه‌چیزو نمی‌ریزیم رو سر بقیه.» این جمله، آخرین میخ بود. فیروزه فهمید هیچ‌کس قرار نیست او را نجات بدهد. هیچ‌کس حتی واقعاً نمی‌فهمد درونش چه خبر است. هرکس با غم خودش مشغول بود، و غمِ او، زیادی بی‌صدا، زیادی عمیق، زیادی دیر رسیده بود️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و چهار:
الیاس، در یکی از آخرین برخوردهایشان، با صدای سردی گفت: «تو فقط خودت رو می‌خوای از این ماجرا بکشی بیرون.» فیروزه خواست جواب بدهد، خواست بگوید تو از چیزی خبر نداری، خواست بگوید من هر شب با نفس می‌میرم، اما زبانش نچرخید. چون چه فایده؟ بعضی دردها وقتی به زبان می‌آیند، سبک نمی‌شوند؛ فقط رسواتر می‌شوند.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و سه:
یا از گوشه‌ی چشم، سایه‌ای دیده بود که فکر کرده اوست. خانه با او مهربان نبود. هر اتاق، هر صدا، هر لحظه، چیزی را یادآوری می‌کرد.
پدر یک روز فریاد زد که «باید جمعش کنی، زندگی ادامه داره.» و فیروزه در دلش خندید؛ خنده‌ای تلخ، بی‌جان، شبیه ترک برداشتن شیشه. ادامه دادن برای کسی ممکن بود که چیزی برای ادامه داشته باشد. اما او نداشت. آن‌چه مانده بود، فقط یک پوسته بود که با اکراه نفس می‌کشید️

*من قاتل نیستم *
پارت سی ودو:
گریه‌ای بی‌صدا و طولانی که تا صبح ادامه داشت.
روزها گذشتند و فیروزه دیگر شبیه خودش نبود. کمتر حرف می‌زد. کمتر غذا می‌خورد. بیشتر می‌نشست و به نقطه‌ای خیره می‌ماند. گاهی مادر صدایش می‌زد و او جواب نمی‌داد، نه از روی لجبازی، از روی خالی شدن. انگار ذهنش از بدنش عقب مانده بود. گاهی هم ناگهان می‌لرزید، چون صدایی شبیه نفس شنیده بود️

*من قاتل نیستم *
پارت سی ویک:
یک بار، وقتی همه خواب بودند، فیروزه رفت کنار تختِ خالیِ نفس نشست. دستش را روی تشک گذاشت؛ جایی که زمانی گرمای بدن خواهرش بود. به سختی نفس کشید. همان‌جا برای نخستین بار با صدای بلند، اما خیلی شکسته، گفت: «من نمی‌خواستم این‌طوری بشه.» صدایش توی تاریکی گم شد. نه کسی جواب داد، نه دیوارها. اما خودش شنید. و همین شنیدن، کافی بود که گریه‌اش بگیرد.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی:
نمی‌توانست بگوید هر بار که اسم نفس را می‌شنود، انگار چیزی در گوشش می‌ترکد. نمی‌توانست اعتراف کند که از خودش هم می‌ترسد. از این‌که هنوز زنده است. از این‌که نفس نیست، اما او هست. از این‌که زنده ماندن، همیشه نعمت نیست؛ گاهی مجازاتی است که هر روز تکرار می‌شود️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و هشت:
روز دیگر مقصرِ خوابیدنِ نفس. ذهنش مثل اتاقی شده بود که در آن هر در، به یک متهم جدید باز می‌شد و پشتِ همه‌ی آن‌ها خودش ایستاده بود.
شبی نبود که خواب راحت داشته باشد. هر بار چشم‌هایش را می‌بست، نفس را می‌دید. نه همیشه در بیمارستان؛ گاهی در همان تختِ مشترک، با موهای پریشان، با چشم‌هایی باز که انگار می‌پرسیدند:️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و هفت:
فیروزه دیگر فقط عزادار نبود؛ داشت از درون می‌پوسید. اولش فکر می‌کرد این حالِ بد، طبیعی است. فکر می‌کرد باید بگذرد، باید زمان بگذرد، باید صبح‌های بیشتری بیایند، شب‌های بیشتری رد شوند. اما زمان به نفع او کار نمی‌کرد. هر روز که می‌گذشت، گناهش شکلِ تازه‌تری می‌گرفت. یک روز خودش را مقصرِ صدای ترمز ماشین می‌دید. روز دیگر مقصرِ رنگِ دیوار بیمارستان.️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و چهار:
: «اگه یه ذره بیشتر حواست بود...» یا «نفس از دست رفت، تو هنوز اینجایی؟» و همین یک جمله کافی بود که فیروزه تمام شب را بیدار بماند. مینا بیشتر از همه بلد بود زخم را با بی‌اعتنایی نشان دهد. او شاید از روی خشم نمی‌زد، از روی خستگی می‌زد. از روی این حس که زندگیِ خودش باید سرِ جای خودش بماند️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و سه:
هربار که این جمله را می‌شنید، فیروزه حس می‌کرد یک تکه‌ی دیگر از وجودش کنده می‌شود. انگار پدر نمی‌خواست فقط مقصرش کند؛ می‌خواست او را از درون خالی کند.
الیاس هم آرام‌آرام فاصله را به شکلِ زخم‌زدن حفظ می‌کرد. گاهی بی‌آن‌که چیزی بگوید، طوری از کنار فیروزه رد می‌شد که انگار او جزئی از مبلمان خانه است. گاهی هم یک جمله‌ی کوتاه می‌گفت، کوتاه اما زهرآگین:️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و دو:
پدر البته فرو نریخت؛ او فقط خشن‌تر شد. غم را بلد نبود. به جایش، خانه را پر کرد از اخم، ناسزا، و سکوتِ تیز. هر چیز کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای طعنه. اگر غذا دیر می‌شد، اگر طاهر صدایش را بلند می‌کرد، اگر مادر حواسش پرت می‌شد، اگر فیروزه از اتاق بیرون می‌آمد، همه چیز به انفجار نزدیک می‌شد. و هر انفجار، یک جمله‌ی ثابت داشت: «این‌ها همه از تو شروع شد.»️

این نیز بگذرد
می گذره اما ، به چه قیمتی ؟!️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و یک:
اما حالا انگار آن هم از دستش رفته بود. بعضی وقت‌ها فقط می‌نشست و به یک نقطه خیره می‌شد. بعضی وقت‌ها ناگهان بلند می‌شد و دنبال نفس می‌گشت، انگار تازه یادش افتاده که دختر کوچکش کجاست. بعد به خودش می‌آمد و دوباره می‌نشست. این لحظه‌های فراموشیِ کوتاه، بدترین شکنجه بودند.️