بی‌تفاوتی اطرافیان

گاهی وقتا آدم خسته نمی‌شه… ته می‌کشه.
یه جوری که حتی نفس‌کشیدنم انگار زورکیه.
می‌خندی، حرف می‌زنی، میگی خوبم…
ولی ته دلت یه سکوت سنگین نشسته که هیچ‌کس نمی‌فهمه.

انگار یه جایی توی وجودت خالی شده…
جایی که قبلاً امید بود، شوق بود، آرامش بود.
حالا فقط درد نشسته همون‌جا…
دردی که نه بلند داد می‌زنه، نه کم میشه… فقط هست.

و عجیب‌ترینش اینه که
هیچ‌کس نمی‌پرسه:
"واقعاً حالت خوبه؟"
️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و پنج:
مینا هم یک بار، از پشتِ در نیمه‌باز، با لحنی که تلاش می‌کرد بی‌طرف باشد، گفت: «ما هم غصه داریم، فقط همه‌چیزو نمی‌ریزیم رو سر بقیه.» این جمله، آخرین میخ بود. فیروزه فهمید هیچ‌کس قرار نیست او را نجات بدهد. هیچ‌کس حتی واقعاً نمی‌فهمد درونش چه خبر است. هرکس با غم خودش مشغول بود، و غمِ او، زیادی بی‌صدا، زیادی عمیق، زیادی دیر رسیده بود️

در نامه‌ی خودکشی اش نوشته بود:
« فکر‌نکنید‌که‌خودکشی‌من‌یک‌تصمیم‌ناگهانی‌بود.
من‌تموم‌درها‌را،‌زدم؛‌هیچکس‌باز‌نکرد.»️