خنده تلخ؛ وقتی خنده از گریه غمانگیزتر میشود:
در روانشناسی به این پدیده «تناقض ابراز هیجان» میگویند: وقتی مغز نمیتواند غم را پردازش کند، خنده را بهعنوان مسیر فرار انتخاب میکند. پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهد خندهٔ تلخ همان شبکهٔ عصبی گریه را فعال میکند، اما با یک مهارکنندهٔ اضافه. در واقع خندهٔ تلخ، گریهای است که از حنجره بیراهه رفته؛ به همین دلیل مغز آن را بهعنوان تهدید ثبت میکند و خستگی بیشتری تولید میشود. شاید به همین علت است که بعد از خندهٔ تلخ، سنگینی سینه چند برابر گریه میشود. آیا شما هم این حالت را تجربه کردهاید؟
راهکار:
این جمله را میشود بازسازی کرد: خنده تلخ، گریهای است که هنوز اجازه بیرون آمدن نگرفته؛ همان بار بغض، فقط مسیرش را عوض کرده. اگر این حس آشناست، اشک تنها راه تخلیه نیست؛ نوشتن، کشیدن یا گفتن همان بغض را به جریان میاندازد.