زخم خاموش

شاید این تقدیر ما بود طنین زخمای خاموش️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و چهار:
: «اگه یه ذره بیشتر حواست بود...» یا «نفس از دست رفت، تو هنوز اینجایی؟» و همین یک جمله کافی بود که فیروزه تمام شب را بیدار بماند. مینا بیشتر از همه بلد بود زخم را با بی‌اعتنایی نشان دهد. او شاید از روی خشم نمی‌زد، از روی خستگی می‌زد. از روی این حس که زندگیِ خودش باید سرِ جای خودش بماند️

می‌گفت خوبم ولی خون گریه میکرد.️

«به همه گفت که از ته دل عاشق بوده، اما هیچکس نفهمید که ته دلش چیزی جز خاطراتی از شکستهایی نبود که با افتخار به دوش کشید؛ و وقتی رفت، تنها کسی که فهمید چقدر تنهایی سنگین است، خودش بود، در سکوت آخرین نفسش.»️