شوک روانی

چگونه
ممکن بود کسی که روزی تکیه گاه زندگی ام بود، مرا اینگونه بیرحمانه نابود کند؟ چگونه ممکن
بود کسی که پدرانه مرا در آغوش میکشید، حاال اینگونه مرا تحقیر کند؟
هر بار که به یاد حرفهایش می افتم، به یاد آن جمله "حتی یک تار موی تو را به صد نفر دیگر
هم نمیدهم"، گویی هزاران سوزن بر روحم فرو میرفت. این جمله، اوج بیوفایی بود
ادامه پست بعد🙂️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و یک:
اما حالا انگار آن هم از دستش رفته بود. بعضی وقت‌ها فقط می‌نشست و به یک نقطه خیره می‌شد. بعضی وقت‌ها ناگهان بلند می‌شد و دنبال نفس می‌گشت، انگار تازه یادش افتاده که دختر کوچکش کجاست. بعد به خودش می‌آمد و دوباره می‌نشست. این لحظه‌های فراموشیِ کوتاه، بدترین شکنجه بودند.️