متن های غمگین / جدیدترین متن غمگین [مرداد 1405]

*من قاتل نیستم *
پارت سی و پنج:
مینا هم یک بار، از پشتِ در نیمه‌باز، با لحنی که تلاش می‌کرد بی‌طرف باشد، گفت: «ما هم غصه داریم، فقط همه‌چیزو نمی‌ریزیم رو سر بقیه.» این جمله، آخرین میخ بود. فیروزه فهمید هیچ‌کس قرار نیست او را نجات بدهد. هیچ‌کس حتی واقعاً نمی‌فهمد درونش چه خبر است. هرکس با غم خودش مشغول بود، و غمِ او، زیادی بی‌صدا، زیادی عمیق، زیادی دیر رسیده بود️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و چهار:
الیاس، در یکی از آخرین برخوردهایشان، با صدای سردی گفت: «تو فقط خودت رو می‌خوای از این ماجرا بکشی بیرون.» فیروزه خواست جواب بدهد، خواست بگوید تو از چیزی خبر نداری، خواست بگوید من هر شب با نفس می‌میرم، اما زبانش نچرخید. چون چه فایده؟ بعضی دردها وقتی به زبان می‌آیند، سبک نمی‌شوند؛ فقط رسواتر می‌شوند.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و سه:
یا از گوشه‌ی چشم، سایه‌ای دیده بود که فکر کرده اوست. خانه با او مهربان نبود. هر اتاق، هر صدا، هر لحظه، چیزی را یادآوری می‌کرد.
پدر یک روز فریاد زد که «باید جمعش کنی، زندگی ادامه داره.» و فیروزه در دلش خندید؛ خنده‌ای تلخ، بی‌جان، شبیه ترک برداشتن شیشه. ادامه دادن برای کسی ممکن بود که چیزی برای ادامه داشته باشد. اما او نداشت. آن‌چه مانده بود، فقط یک پوسته بود که با اکراه نفس می‌کشید️

*من قاتل نیستم *
پارت سی ودو:
گریه‌ای بی‌صدا و طولانی که تا صبح ادامه داشت.
روزها گذشتند و فیروزه دیگر شبیه خودش نبود. کمتر حرف می‌زد. کمتر غذا می‌خورد. بیشتر می‌نشست و به نقطه‌ای خیره می‌ماند. گاهی مادر صدایش می‌زد و او جواب نمی‌داد، نه از روی لجبازی، از روی خالی شدن. انگار ذهنش از بدنش عقب مانده بود. گاهی هم ناگهان می‌لرزید، چون صدایی شبیه نفس شنیده بود️

*من قاتل نیستم *
پارت سی ویک:
یک بار، وقتی همه خواب بودند، فیروزه رفت کنار تختِ خالیِ نفس نشست. دستش را روی تشک گذاشت؛ جایی که زمانی گرمای بدن خواهرش بود. به سختی نفس کشید. همان‌جا برای نخستین بار با صدای بلند، اما خیلی شکسته، گفت: «من نمی‌خواستم این‌طوری بشه.» صدایش توی تاریکی گم شد. نه کسی جواب داد، نه دیوارها. اما خودش شنید. و همین شنیدن، کافی بود که گریه‌اش بگیرد.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی:
نمی‌توانست بگوید هر بار که اسم نفس را می‌شنود، انگار چیزی در گوشش می‌ترکد. نمی‌توانست اعتراف کند که از خودش هم می‌ترسد. از این‌که هنوز زنده است. از این‌که نفس نیست، اما او هست. از این‌که زنده ماندن، همیشه نعمت نیست؛ گاهی مجازاتی است که هر روز تکرار می‌شود️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و هشت:
روز دیگر مقصرِ خوابیدنِ نفس. ذهنش مثل اتاقی شده بود که در آن هر در، به یک متهم جدید باز می‌شد و پشتِ همه‌ی آن‌ها خودش ایستاده بود.
شبی نبود که خواب راحت داشته باشد. هر بار چشم‌هایش را می‌بست، نفس را می‌دید. نه همیشه در بیمارستان؛ گاهی در همان تختِ مشترک، با موهای پریشان، با چشم‌هایی باز که انگار می‌پرسیدند:️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و هفت:
فیروزه دیگر فقط عزادار نبود؛ داشت از درون می‌پوسید. اولش فکر می‌کرد این حالِ بد، طبیعی است. فکر می‌کرد باید بگذرد، باید زمان بگذرد، باید صبح‌های بیشتری بیایند، شب‌های بیشتری رد شوند. اما زمان به نفع او کار نمی‌کرد. هر روز که می‌گذشت، گناهش شکلِ تازه‌تری می‌گرفت. یک روز خودش را مقصرِ صدای ترمز ماشین می‌دید. روز دیگر مقصرِ رنگِ دیوار بیمارستان.️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و چهار:
: «اگه یه ذره بیشتر حواست بود...» یا «نفس از دست رفت، تو هنوز اینجایی؟» و همین یک جمله کافی بود که فیروزه تمام شب را بیدار بماند. مینا بیشتر از همه بلد بود زخم را با بی‌اعتنایی نشان دهد. او شاید از روی خشم نمی‌زد، از روی خستگی می‌زد. از روی این حس که زندگیِ خودش باید سرِ جای خودش بماند️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و سه:
هربار که این جمله را می‌شنید، فیروزه حس می‌کرد یک تکه‌ی دیگر از وجودش کنده می‌شود. انگار پدر نمی‌خواست فقط مقصرش کند؛ می‌خواست او را از درون خالی کند.
الیاس هم آرام‌آرام فاصله را به شکلِ زخم‌زدن حفظ می‌کرد. گاهی بی‌آن‌که چیزی بگوید، طوری از کنار فیروزه رد می‌شد که انگار او جزئی از مبلمان خانه است. گاهی هم یک جمله‌ی کوتاه می‌گفت، کوتاه اما زهرآگین:️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و دو:
پدر البته فرو نریخت؛ او فقط خشن‌تر شد. غم را بلد نبود. به جایش، خانه را پر کرد از اخم، ناسزا، و سکوتِ تیز. هر چیز کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای طعنه. اگر غذا دیر می‌شد، اگر طاهر صدایش را بلند می‌کرد، اگر مادر حواسش پرت می‌شد، اگر فیروزه از اتاق بیرون می‌آمد، همه چیز به انفجار نزدیک می‌شد. و هر انفجار، یک جمله‌ی ثابت داشت: «این‌ها همه از تو شروع شد.»️

این نیز بگذرد
می گذره اما ، به چه قیمتی ؟!️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و یک:
اما حالا انگار آن هم از دستش رفته بود. بعضی وقت‌ها فقط می‌نشست و به یک نقطه خیره می‌شد. بعضی وقت‌ها ناگهان بلند می‌شد و دنبال نفس می‌گشت، انگار تازه یادش افتاده که دختر کوچکش کجاست. بعد به خودش می‌آمد و دوباره می‌نشست. این لحظه‌های فراموشیِ کوتاه، بدترین شکنجه بودند.️

*من قاتل نیستم *
پارت بیستم:
فیروزه هر بار که وارد اتاق می‌شد، حس می‌کرد باید یکی دیگر هم آن‌جا باشد. بعد یادش می‌آمد که نه، دیگر نیست. و همین «دیگر نیست» از هر فریادی بلندتر بود.
مادر بیشتر از همیشه ساکت شده بود. قبلاً اگر غمگین می‌شد، زیر لب حرف می‌زد، برای خودش دعا می‌خواند، گاهی بی‌دلیل ظرف می‌شست یا گوشه‌ای از خانه را تمیز می‌کرد تا خودش را نگه دارد.️

*من قاتل نیستم *
پارت نوزدهم:
وقتی از بیمارستان برگشتند، خانه دیگر همان خانه نبود. دیوارها همان بودند، در همان بود، فرش همان فرش بود، اما همه‌چیز انگار با خاکستر پوشیده شده بود. بوی نفس از تختِ مشترکشان رفته بود، اما غیبتش از همه‌چیز بیشتر حضور داشت. جای بالشِ او، جای کتاب‌هایش، جای گیره‌ی موی کوچکی که همیشه گم می‌کرد و آخر سر از لای پتو پیدا می‌شد، همه‌چیز مثل یک شوخیِ تلخ به نظر می‌رسید️

*من قاتل نیستم *
پارت هفدهم:
دلش می‌خواست برود کنار تخت نفس، صورتش را لمس کند، بگوید «من هستم»، بگوید «نترس»، بگوید «ببخش»، اما نفس دیگر آن‌جا نبود که بشنود. فقط جای خالی‌اش مانده بود؛ جای خالی‌ای که از هر حضورِ زنده‌ای دردناک‌تر بود. صدای دستگاه‌ها، صدای راه رفتن پرستارها، بوی الکل، نور سفید و بی‌رحم ️

*من قاتل نیستم *
پارت سیزدهم:
اول زیر لب چیزی گفت، بعد بلندتر، بعد آن‌قدر بلند که سرها به سمتشان برگشت. از بدشانسی گفت، از خرج بیمارستان گفت، از زندگیِ لعنتی گفت، اما پشتِ همه‌ی این‌ها یک جمله بود که مثل تبر خورد توی جانِ فیروزه: «تو باعثش شدی.»️

*من قاتل نیستم *
پارت دوزادهم:
مادر نشست. یا شاید فرو ریخت. دستش را روی دهانش گذاشت، صدایی از گلویش بیرون نیامد، فقط شانه‌هایش می‌لرزیدند. او از آن مادرهایی نبود که بتواند بلندی گریه کند؛ غمش در سکوت می‌سوخت. با هر نفس، انگار چیزی را در خودش دفن می‌کرد. پدر اما مثل همیشه، غم را به خشم تبدیل کرد️

*من قاتل نیستم *
پارت یازدهم:
و آخر سربی‌صدا می‌شکند. همان لحظه‌ای که پرستار با آن لحنِ خنثی و فرسوده خبر را گفت، فیروزه حس کرد زمین زیر پایش خالی شد. نه گریه‌اش آمد، نه فریادش. فقط نگاهش ماند روی لب‌های پرستار، روی کلماتی که دیگر معنی نداشتند، روی چهره‌ی مادر که یک‌باره خاکستری شد، روی دست‌های پدر که لرزیدند اما بعد سریع مشت شدند، انگار خشم راحت‌تر از درد بود.️

*من قاتل نیستم *
پارت هشتم:
الیاس، برادرِ بزرگتر، با نگاه‌هایِ گزنده‌اش، فیروزه را در آینه عذابِ وجدانش می‌دید. حضورش، بارِ سنگینِ گناهِ فیروزه را بیشتر می‌کرد. مینا، خواهرِ بزرگتر، با رفتاری سرد و بی‌تفاوت، فقط به وظیفه‌اش عمل می‌کرد. انگار این اتفاق، ربطی به دنیایِ منظم و بچه‌دارِ او نداشت.️

*من قاتل نیستم*
پارت هفتم:
فریادهایش، حتی در فضایِ ساکتِ بیمارستان هم می‌پیچید. از هزینه‌ها، از بدشانسی از بی‌فکریِ همه گله می‌کرد. انگار غم هم برایِ او، فرصتی برایِ خودنمایی بود.️

*من قاتل نیستم*
پارت شیشم:
فیروزه هر روز کنارِ تختِ خواهرش می‌نشست، دستِ کوچک و سردش را در دستانش می‌فشرد و در سکوت، اشک می‌ریخت. اشک‌هایی که دیگر از جنسِ درد نبودند؛ از جنسِ عذابِ وجدان بودند.
مادر، با چهره‌ای که انگار تمامِ چین و چروک‌هایِ دنیا در آن جا گرفته بود، کنارِ تخت می‌نشست و دعا می‌خواند. دعاهایش، نه از سرِ امید، که از سرِ استیصال بود. پدر، اما، آرام نداشت. ️

*من قاتل نیستم*
پارت دوم:
از قصه‌هایِ پریان تا نقشه‌هایِ فرار از زندگیِ پر از فریادِ پدر، همه‌چیز را با هم شریک بودند. نفس،نورِ کوچکِ دنیایِ فیروزه بود؛ تنها کسی که در طوفانِ خانواده، لنگرگاهِ امنِ او بود. هر شب، تا صبح بیدار می‌ماندند، از ترس‌ها و آرزوهایشان حرف می‌زدند، و در آغوشِ هم‌معنایِ بودن راپیدامی‌کردند.
اما آن‌شب معنایِ بودن‌به‌معنایِ رفتن تبدیل شد. ️

*من قاتل نیستم**
پارت اول:
نفس می‌کشید، اما انگار ریه‌هایش پر از خاکستر بود. فیروزه در تاریکیِ اتاقش غرق شده بود؛ نه تاریکیِ بیرون، که تاریکیِ درونش. پناهگاهی که دیگر تسکینش نمی‌داد، بلکه زندانش کرده بود. کنارش، نفس، خواهرِ کوچکترش، آرام خوابیده بود. تختِ مشترکشان، زمانی قلمروِ رویاها بود؛ دنیایی که در آن، دو خواهر، چون دو نیمه‌ی یک روح، با هم زندگی می‌کردند. ️

بـزرگـتـریـن اشـتـبـاهـم تـو زنـدگـے ایـن بـود کـہ هـمـیـشـہ فـکـر مـیـکـردم، اطـرافـیـانـم هـمـون عـشـقـے کـہ مـن نـسـبـت بـہ اونـا دارم رو، نـسـبـت بـہ مـن دارن...
💔🖤️

توخودم‌میرَمومیگیرم‌فِکرتوبغل؛️

*تو رفتی، ولی همه چی هنوز بوی تورو میده
حتی جمله هام، حتی سکوت هام
انگار هنوز داری از بین کلمه هام رد میشی!*
‌          ️

-مثل‌پرنده‌یِ‌زخمی‌دراسمانی‌بارانی🦋🕊️