متن های بلند تنهایی / بهترین متن تنهایی [پیشنهادی]

در اطرافش ایستاده بودند. نشست روی یک سنگِ خیس و چشمانش را بست. بویِ خاکِ باران‌خورده و بویِ گیاهانِ وحشی، ریه‌هایش را پر کرد. این تنها زمانی بود که او می‌توانست واقعاً “نفس” بکشد.

در سکوتِ مطلقِ جنگل، او با خودش فکر کرد: «اگر همین‌جا بمانم و مه، من را کاملاً بپوشاند، آیا کسی متوجه می‌شود که من دیگر اینجا نیستم؟ آیا کسی متوجه می‌شود که آن دخترِ خنده‌رو، در واقع از مدت‌ها پیش، زیرِ این مه گم شده است؟»

️

پارت دوم .شکاف ها.
وقتی کلید را در قفل چرخاند، صدایِ شکستنِ یک مجسمه‌ی شیشه‌ای در سکوتِ خانه پیچید. انگار تمامِ امیدهایِ کوچکِ باقی‌مانده در هوا، خرد شدند. خانه، برخلافِ انتظار، ساکت بود. نه صدایِ تلویزیون، نه بویِ غذایی که در حالِ پختن باشد. فقط یک سکوتِ کش‌دار که بویِ تنهایی می‌داد.

او کیفش را رویِ مبل انداخت و مستقیم به سمتِ اتاقش رفت. اما قبل از اینکه بتواند در را ببندد، صدایِ پدرش از پشتِ سر آمد:
️

پارت سه پناهگاه مه گرفته او دیگر نمی‌توانست با آن “لبخندِ چسبانده‌شده” به صورتش، حتی یک ساعتِ دیگر هم دوام بیاورد. انگار پوستِ صورتش از سنگینیِ آن نمایش، خسته و بی‌حس شده بود. پس، قبل از اینکه خورشیدِ بی‌رمقِ سئول بخواهد از پشتِ دود و غبار بالا بیاید، از پنجره‌ی اتاقش خزید بیرون.

او به سمتِ جایی می‌رفت که نقشه‌ی هیچ‌کس در آن نبود؛ جایی که درختانِ کهنسال، با شاخه‌هایِ درهم‌تنیده‌شان، مثلِ نگهبان‌هایِ قدیمی، از رازهای️