تنهایی؛ سرنوشت یا انتخاب؟:
تحقیقات جان کاسیوپو نشان میدهد تنهایی نه یک سرنوشت فلسفی، بلکه یک سیستم هشدار زیستی است؛ مثل گرسنگی و تشنگی که ما را به بازسازی ارتباط اجتماعی ترغیب میکند. مغزِ تنها، تهدید را بیشازحد پردازش میکند و حتی آستانه درد فیزیکی را بالا میبرد. پس تنهایی یک انتخاب نیست؛ یک سیگنال است. انکار آن شبیه نشنیدن صدای دود وقتی خانه در آتش است. اگر این سیگنال را سرنوشت بنامیم، گیرنده را با پیام اشتباه میگیریم. آیا وقت آن نرسیده پیام را بخوانیم، نه اینکه با آن بجنگیم؟
راهکار:
نکتهات را اینطور نگاه کن: همینکه در برابر «تنهاییِ محتوم» میایستی، یعنی داری انتخاب میکنی. شاید آن «اجبار» که از آن فراری هستی، فقط یک باورِ جاافتاده باشد، نه یک قانونِ جهانی. میتوانی بهجای جنگ با تنهایی، رابطهات را با آن هر روز از نو تعریف کنی.