آینده را نمیتوان انتخاب کرد اما میتوان نوشت:
آیا میدانستید تحقیقات عصبشناسی نشان داده که تصمیمگیریهای ما تا ۷ ثانیه پیش از خودآگاهی در مغز شکل میگیرد؟ یعنی «نوشتن آینده» شاید بیش از آنکه آگاهانه باشد، حاصل شبکهای از پیشفرضها و تجربیات ناخودآگاه است. در واقع، ما آینده را نمینویسیم، بلکه آن را از روی پیشنویس گذشته بازنویسی میکنیم. چه طور میتوان با آگاهی از این مکانیسم، «نویسنده» بهتری شد؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس جذاب را مطرح میکند: اگر نمیتوانیم آینده را انتخاب کنیم، چطور آن را رقم میزنیم؟ شاید پاسخ در تفکیک «انتخاب نتیجه» از «انتخاب واکنش» باشد. پیشنهاد: بهجای تمرکز روی انتخاب آینده، روی کیفیت تصمیمهای امروز تمرکز کن؛ آنها خودشان آینده را مینویسند.