متن های طولانی غمگین به ترتیب هوش مصنوعی [پیشنهادی 1405]

می‌دانی؟

نه لیاقت داشتم که در محرم عزاداری کنم،

و نه لیاقت داشتم که به مراسمِ تشییع و عزاداریِ کسی بروم که تمامِ جانم است؛

اما با این حال، با تمام این بی‌لیاقتی‌ها، در گوشه‌ی اتاقم می‌نشینم و برای حسینی که همه جان من است، زار می‌زنم.

می‌نشینم و گریه می‌کنم… برای کسی که تمامِ زندگی و جانم شده است.

️

من دوست داشتنت رو پشت تک تک این ستاره های تاریکه توی چشمات قایم کردم پناهِ من! پس نذار ستاره هاش خاموش بشن!اونوقت بی رنگ سقوط میکنن و منه آواره کجا دنبالت بگردم؟
(اسلحه)️

این روزها حساس تر شدم. بیشتر از گذشته دلتنگ میشم. بیشتر از
گذشته دلم میخواد گریه کنم. به راحتی بغض میکنم و اشکهام
زودتر از چیزی که فکرش رو بکنی روی گونه هام سرازیر میشن. مثل
اینکه قلبم متوجه شده که کم کم داره به آخرهاش میرسه؛ این روزها
بیشتر برای حسرت های گذشته بیقراری میکنه . قلبم ترسیده! به همین
دلیل برخلاف خواسته ی من؛ داره به هر امیدی برای زنده موندن چنگ
میزنه!
️

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ کاش‌؛دوباره‌دختری‌بودم‌باچشم‌های‌لب‌ریز‌از شوق،مثل‌شکوفه‌ها.
نه‌دختری‌که‌الان‌هستم.من‌بخشی‌با‌ارزش‌و‌پر عشق‌ازوجودم‌رو‌تویِ‌خانه‌ای‌که‌درونش‌بزرگ شدم‌باقی‌گذاشتم.دیگر‌هم‌برنگشتم.
همون‌جا‌خوابیده‌ام؛اگرخاک‌روی‌قفل‌‌روکنار بزنی، من‌رو‌میبینی،من‌هنوز‌کف‌اتاق‌پوشیده‌از‌خاک، دراز‌کشیدم.️

اونجایی که سر تختت دراز کشیدی، به سقف خیره شدی، گریه نمیکنی ولی قلبت از شدت غم تیر می‌کشه، به گذشته فکر می‌کنی و با خودت میگی چی‌شد که اینطوری شد و همه چیز انقدر زود تغییر کرد؟ اونجا ته بی حسی تو اوج افسردگیه️

ثانیه ها پس از دیگری درحال گذر اند
دیگر قادر به این نیستم که گذشته را برای خود بازگو کنم
نه این که نخواهم،نه فقط هراس ان را دارم که آینده نیز به این سرنوشت
شوم دچار شود
و کاش خدا نیم نگاهی کند شاید همه چیز درست شود:))🙂️

بعضی خاطره‌ها شبیه پنجره‌اند؛
هر بار بازشان می‌کنی، هوای گذشته می‌زند توی صورتت و برای چند لحظه برمی‌گردی به جایی که دیگر وجود ندارد، به آدمی که دیگر همان آدم نیست، به احساسی که هنوز در تو زنده است اما صاحبش خیلی وقت است رفته.️

بدنم خستس عجیب
دیگه هرزم از بیخ
تو چشماش دروغو میدیدم
میزد جا حرف زدن جیغ
اصلا امیدم بمون یه درصدم نی
جلومون بن بسته تموم
تهشو بستن
راهم زیاده خطرناک باریکه
قلبم خاموش شده هوا تاریکه
من که نداشتم اصلا بات کاری که
انقد دوست داشتم کردم پابلیکش
هنو قفلم تو ساعت غرق
بوی تنت منو رامم کرد
اخه همو دوست داشتیم خب یادم هست
شایده بهتره ازم که جا من هستش
من نارنجک کشیدی ضامنمو
تو دشمنم بودی یا عاشقم💔️

او هرگز متعلق به من نبود . . .
او بدون من می‌توانست زندگی کند. . . .
به خیلی از آدم ها لبخند میزد . . .
غیرت او برای دیگر آدم های دورش بود . . .
وقتی برای من نمی‌گذاشت . . .
جالب است با این حال هنوز هم به او فکر میکنم. ️

زندگی وقتی سخت میشه که :
کسیو نداری که باهاش درد و دل کنی
کسی درکت نکنه
همه ناامیدت میکنن
هیچکس نمیفهمه داری از درون نابود میشی
و تازه میفهمی که از بین انسان ها فقط خودتو داری
🥲🙃🙂️

بعضی آدم‌ها فقط می‌روند، اما جای خالی‌شان نمی‌رود.
می‌ماند وسط خانه، وسط شب، وسط یک آهنگ قدیمی، وسط خیابانی که دیگر از آن عبور نمی‌کنی. می‌ماند و هر بار بی‌اجازه دست می‌گذارد روی همان زخمی که خیال می‌کردی خوب شده است.️

«در فروپاشی هایم اشکی نریختم و حالا برای گیر کردن لباسم به دستگیره ی در زار میزنم طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست.
این حاصل نادیده گرفتن رنجی است که باید در آغوش میگرفتمش...»

-لاادری🌱️

رنگ‌های نئون غرق هستند، راه می‌رود. او برای آن‌ها یک “دخترِ شاد” بود، اما برای خودش، فقط یک “بازیگرِ خسته” بود که در حالِ اجرایِ طولانی‌ترین نمایشِ زندگی‌اش است.

او به ایستگاه نگاه کرد؛ جایی که مهِ غلیظ، لبه‌های شهر را می‌بلعید. در دلش، تنها یک آرزو داشت: اینکه کاش باران، آنقدر شدید باشد که تمامِ این لبخندهایِ بی‌روح را از صورتش بشوید و او را در میانِ مه، کاملاً نامرئی کند.

️

پارت دوم .شکاف ها.
وقتی کلید را در قفل چرخاند، صدایِ شکستنِ یک مجسمه‌ی شیشه‌ای در سکوتِ خانه پیچید. انگار تمامِ امیدهایِ کوچکِ باقی‌مانده در هوا، خرد شدند. خانه، برخلافِ انتظار، ساکت بود. نه صدایِ تلویزیون، نه بویِ غذایی که در حالِ پختن باشد. فقط یک سکوتِ کش‌دار که بویِ تنهایی می‌داد.

او کیفش را رویِ مبل انداخت و مستقیم به سمتِ اتاقش رفت. اما قبل از اینکه بتواند در را ببندد، صدایِ پدرش از پشتِ سر آمد:
️

ادامه پارت دوم
«کجا با این عجله؟»

صدایش، نه از رویِ محبت، بلکه مثلِ یک سوالِ بی‌حوصله بود؛ انگار که داشت از یک غریبه می‌پرسید. او برگشت و پدرش را دید که رویِ صندلیِ چوبیِ قدیمیِ آشپزخانه نشسته بود و با یک لیوانِ چایِ سرد، به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بود. چشمانش، مثلِ چشمانِ خودِ دختر، رنگِ باران داشتند، اما خالی از هرگونه احساس.

«فقط… می‌خواستم برم اتاقم.» صدایش به سختی شنیده می‌شد.

پدرش سرش را بلند کرد و نگاهی ️

ادامه پارت اول لبخند مصنوعی
درخشان و صدایِ شاد جواب داد. هیچ‌کس، حتی آن کسی که هر روز صبح با او در اتوبوس هم‌سفر می‌شد، نمی‌توانست تشخیص دهد که زیر آن پالتویِ روشن و مرتب، قلبِ او مثل یک پرنده‌ی زخمی در قفسِ سینه‌اش می‌لرزد.

او در میانِ آن همه آدم، در حالی که همه با گوشی‌هایشان مشغولِ ثبتِ لحظاتِ شادِ خود بودند، حس می‌کرد که تنها موجودِ زنده‌ای است که در یک فیلمِ سیاه و سفیدِ قدیمی، در حالی که بقیه در رنگ‌های ️

گوش کن.»

حالا، او در میانِ خانه‌ای که از صدایِ دریا خالی بود، حس می‌کرد که حتی آن صدفِ کوچک هم دیگر نمی‌تواند صدایِ دریا را در گوشش نجوا کند. فقط سکوت بود و شکاف‌هایِ عمیق.

️

خالی با فکر کردن به هیچ چیز بود.
او در را به آرامی بست، اما صدایِ “بسته شدنِ در” برایش مثلِ صدایِ “مُهرِ تأیید” رویِ تمامِ فاصله‌ها بود. پشتِ درِ بسته، تمامِ آن لبخندهایِ دروغین فرو ریختند. چشم‌هایش دوباره پر از اشک شدند، اما این بار، اشکی نبود که با بارانِ بیرون مخلوط شود. این اشک‌ها، فقط مالِ خودش بودند؛ تلخ و داغ.

یادِ روزهایِ قبل افتاد. روزهایی که خانه، پر از صدایِ خنده بود؛ حتی اگر آن خنده‌ها هم گاهی واقعی نبود️

دﻳﺪی‌ﻛﻪﺻﺒﺢﻧﻴﻮﻣﺪوﻫﻮایﺧﻮﻧﻪﺷﺐﺷﺪ
دﻳﺪیﻛﻪآﺳﻤﻮنﺷﺐروﺑﻰﺳﺘﺎرهﺳﺮﺷﺪ
دﻳﺪیﺳﺘﺎرهﻫﺎرودﻳﺪیﺑﻬﺎرﻣﺎرو
دﻳﺪیﻛﻪوﻗﺖﻣﺎرﻓﺖوﺗﻨﻬﺎﮔﺬاﺷﺘﻪﻣﺎرو
درﮔﺬردرﮔﺬرآﺳﻤﺎﻧﻰﭘﻴﺪاﻧﻴﺴﺖ
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎاﺣﺘﻤﺎﻟﺎﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰدرﻛﺎرﻧﻴﺴﺖ
درﮔﺬردرﮔﺬرآﺳﻤﺎﻧﻰﭘﻴﺪاﻧﻴﺴﺖ
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎاﺣﺘﻤﺎﻟﺎﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰدرﻛﺎرﻧﻴﺴﺖ..! ️