روزی میرسد؛ که یک پارچه ی سفید پایان میدهد؛ به من... به شیطنتهایم... به بازیگوشی هایم.... به خنده های بلندم.... روزی که همه `با دیدن عکس هایم... بغض میکنند و میگویند : دیوونه؛ دلمون واست تنگ شده..
چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود، تنهایی؟ چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟ پیلهات را بگشا؛ تو به اندازهی پروانه شدن، زیبایی 🦋✨️ [سهراب سپهری]️