جستجو در پس کوچهها؛ ترس از افغانی بیگیر و بازگشت:
مغز ما تهدید را در چهرههای ناآشنا سریعتر پردازش میکند—بازماندهای از سیستم هشدار باستانی. این خطای شناختی باعث میشود یک حضور بیخطر، حتی یک جویای کار، به عاملی برای فرار تبدیل شود. پژوهشها نشان میدهند ترس از غریبه اغلب بر پایه تصویرسازی ذهنی است نه واقعیت. چند درصد از آنچه «تهدید» میخوانیم، تنها بازتاب خود ماست؟
راهکار:
این ترس شاید بیش از آنکه از دیگری باشد، از برخورد با ناشناختههای خودمان است؛ جستجویی که با یک سایه تمام میشود، راز تناقض میل و وحشت است.