درد دل بدون مخاطب

دریای حرف و فقدان ساحل: درد مشترک ناشنیده ماندن:

جالب است بدانی که مغز انسان طرد اجتماعی را دقیقاً در همان مراکزی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را حس می‌کند؛ کمربند پیشین سینگولیت فعال می‌شود. وقتی حرف‌هایت ساحلی نمی‌یابد، مغز وارد حالت نشخوار ذهنی در شبکه حالت پیش‌فرض می‌شود و سطح کورتیزول بالا می‌رود. نبود شنونده فقط عاطفی نیست، یک زخم عصبی واقعی است. آیا تا حالا شده از بس حرف نزده‌ای، کلماتت تبدیل به بغض شوند؟

راهکار:

دریایی بودن واژه‌ها خود یک اکوسیستم کامل است. شاید ساحل‌نشین غایب، انعکاسی باشد که خودت باید در آینه‌ی کلماتت پیدا کنی؛ سکوتی که پاسخ را در دل هیاهوی موج‌های ذهنت می‌پروراند.