صمیمیت از روی ترس تنهایی: ریشه وابستگیهای عاطفی:
مغز انسان تنهایی را دقیقاً مثل درد فیزیکی پردازش میکند. ناحیهای که هنگام گرسنگی فعال میشود، در تنهایی مزمن نیز تحریک میشود. ترس از تنهایی یک زنگ خطر باستانی برای بقاست، نه یک ضعف شخصیتی. اما سوال اینجاست: اگر این ترس صرفاً یک غریزه است، آیا صمیمیتی که از آن زاده میشود، واقعاً انتخابی است؟
راهکار:
تنهایی را مثل گرسنگی ببین، نه دشمنی که باید با هر رابطهای سیرش کنی. کیفیت رابطه مهمتر از فرار از تنهایی است؛ صمیمیت واقعی با انتخاب آگاهانه متولد میشود، نه با ترس.