تک و تنهایی و تسلی با امام حسین:
مطالعات روانشناختی نشان میدهد احساس درک شدن از جانب شخصیتی چون امام حسین، که نماد تنهایی نهایی است، نواحی مغزی مربوط به ارتباط اجتماعی را فعال میکند. در انزوای عمیق، مغز این همدلی تاریخی را تقریباً مانند یک حمایت واقعی پردازش میکند. آیا به همین دلیل است که روایتهای تنهایی عمیق، مانند کربلا، قرنها ماندگار میمانند؟
راهکار:
روانشناسی نوین مفهومی به نام «همدلی تاریخی» را بررسی میکند: انسانها با فراخوانی رنج شخصیتی مانند امام حسین که عمیقترین تنهایی را چشید، مسیرهای عصبی مشابهی با دریافت همدلی واقعی فعال میکنند. مغز این همراهی نمادین را بهعنوان کاهشدهنده بار تنهایی مدرن پردازش میکند. شاید ماندگاری روایت کربلا پاسخی به همین گرسنگی همدلی باشد.