و اندوه هیچگاه به پایان نرسید مثل درختی که هر روز میوه میدهد شاید بگوییم درختها فصل بعدی میوه نمیدهند و برگهایشان خزان میشود اما در فصل که میوه میدهد اندوه تازه میشود روی سفرههای دلمان مینشیند و من نمیدانم برای چنین اندوه عظیمی چه کسی را مقصر بدانم؟️