اسیر سرنوشت

قلم افتاد و دگر ننوشت: شعر اسیر سرنوشت:

تحقیقات نشون میده حس «اسیر سرنوشت بودن» با پدیده‌ای به نام «درماندگی آموخته شده» در روانشناسی مطابقت داره. سلیگمن در آزمایش سگ‌ها نشون داد موجوداتی که شرطی شدن به ناتوانی رو تجربه می‌کنن، حتی وقتی راه فرار هست، تلاش نمی‌کنن. آیا واقعاً قلم افتاد یا ما شرطی شدیم که باور کنیم نوشته‌ای برای ما نیست؟

راهکار:

این حس که سرنوشت برای دیگران نوشته و برای تو نه، ریشه در سوگیری شناختی «داستان قربانی» داره. شاید قلم نیفتاده، فقط تو هنوز صفحه بعد رو نخوندی. هر لحظه می‌تونی جلد کتاب رو عوض کنی.

اسیر سرنوشت؛ وقتی قلم از نوشتن افتاد:

به سلامتی سرنوشت که چیزی ننوشت:

وقتی قلم سرنوشت می‌افتد و خط تیره می‌کشد:

در نورولوژی، «نقص کنترل ادراکی» باعث می‌شود مغز ما برای رویدادهای تصادفی دنبال علت بگردد و آن را «سرنوشت» بنامد. جالب‌تر اینکه آزمایش‌ها نشان داده‌اند وقتی به مردم بگویید «یک جمله ناتمام را کامل کنید»، اغلب آن را به شکلی تمام می‌کنند که با باورهای عمیق‌شان هماهنگ باشد. پس شاید این خط تیره، فرصتی باشد برای نوشتن ادامه‌ای که خودتان انتخاب می‌کنید.

راهکار:

این تصویر شاعرانه از «افتادن قلم» یادآور لحظه‌ای است که احساس می‌کنیم کنترل را از دست داده‌ایم. اما در روانشناسی، «سوگیری کنترل» نشان می‌دهد آدم‌ها حتی در تصادفی‌ترین وضعیت‌ها الگو می‌بینند. شاید آن خط تیره نه پایان، بلکه نقطه‌ی عطفی برای بازنویسی داستان‌تان باشد.