تنهایی طولانی و بالا رفتن توقع از رابطه:
تنهایی طولانی در پژوهشها با بیشهشیاری اجتماعی و ایدهآلسازی رابطه همبسته است؛ مغز برای پیشگیری از طرد، معیارها را سختتر میکند و آرامش فعلی را به سپر تبدیل میکند. پارادوکس اینجاست: انتخابی که آزادی میدهد، میتواند ترس از هزینهی رابطه را پنهان کند. آرامش فعلی معیار است یا سپر؟
راهکار:
این جمله تنهایی را به معیار تبدیل میکند، در حالی که تنهایی طولانی میتواند حساسیت به طرد را بالا ببرد و معیار را از «ارزشمند» به «بیخطر» تغییر دهد. رابطهی خوب قرار نیست آرامش را قربانی کند؛ قرار است آن را بزرگتر کند. اگر رابطهای آرامش را کم کند، فرصت نیست؛ هشدار است.