چرا هیچکس به اندازه‌ی ما برایمان نبود؟ (عشق یک طرفه):
مغز انسان در روابط عاطفی از قانون «بازدهی کاهشی» پیروی می‌کند: هرچه بیشتر سرمایه‌گذاری کنیم، انتظار بازگشت بیشتری داریم، اما طرف مقابل ممکن است «نقطه‌ی سیری» متفاوتی داشته باشد. جالب اینجاست که در آزمایش‌های نوروساینس، وقتی فردی احساس می‌کند محبتش بی‌پاسخ مانده، همان نواحی مغز فعال می‌شود که در درد فیزیکی (قشر سینگولیت قدامی) فعال می‌شود. یعنی این حس واقعاً «درد» است، نه فقط استعاره. سوال: آیا تا به حال شده که بعد از این ناامیدی، رابطه‌ای پیدا کنید که در آن تعادل عاطفی برقرار باشد؟
راهکار:
این حس آشناست چون مغز ما برای «تقابل» سیم‌کشی شده. وقتی کسی به اندازه‌ی ما سرمایه‌گذاری عاطفی نمی‌کند، دوپامین و اکسی‌توسین پایین می‌آید و احساس بی‌ارزشی شکل می‌گیرد. راهکار؟ به جای جستجوی «هم‌اندازه»، به دنبال «هم‌جهت» بگرد. کسی که مسیرش با تو یکی است، نه لزوماً سرعتش.