وابستگی زیاد و از دست دادن خوشبختی:
بر اساس نظریه خودتعیینگری دسی و رایان، خودمختاری یکی از سه نیاز اساسی روانشناختی برای بهزیستی است. وقتی خوشبختی خود را به حضور یک شخص خاص گره میزنید، عملاً استقلال عاطفیتان را از دست میدهید. پژوهشها نشان داده افراد با سبک دلبستگی اضطرابی (وابسته) سطح کورتیزول بالاتری دارند و رضایت از زندگیشان کمتر است. جالب اینجاست که در فرهنگهای جمعگرا این وابستگی طبیعیتر تلقی میشود، اما تأثیر منفی آن بر سلامت روان همچنان پابرجاست. آیا میتوان عشق را بدون وابستگی تجربه کرد؟
راهکار:
این جمله نگاه عمیقی به ماهیت خوشبختی دارد. میتوان آن را بازتعریف کرد: خوشبختی واقعی در تعادل بین پیوند عاطفی و استقلال فردی شکل میگیرد؛ نه در وابستگی مطلق و نه در انزوا.