شعر دلتنگی و خاطرات آوار شده در کوچههای بیسایه:
دانشمندان میگویند مغز ما هنگام مواجهه با فقدان، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند. جالب اینجاست که «بازگشت به گذشته» از نظر نوروپلاستیسیته غیرممکن نیست؛ حافظه هر بار که یادآوری میشود، بازنویسی میگردد. پس شاید «راه برگشت» در همان لحظهای که شعر مینویسی، ساخته میشود. این شهر ویرانه همان جایی است که میتوانی نقشهای تازه روی آوار بکشی.
راهکار:
این حس، شبیه «اثر زئيگارنیک» در روانشناسی است: مغز ما خاطرات ناتمام را بهتر از خاطرات کامل به یاد میآورد. شاید بازگشت به قاب خالی عکس، نه نشانهٔ درماندگی، که سوختی برای شروع یک داستان تازه باشد. امتحانش کن.