متن های روانشناسی / جدیدترین متن روانشناسی [شهریور 1405]

حواست به آدم‌ها باشد...
اما نه به کسی که...
هیچ‌وقت حواسش به تو نبود. 🚷️

بطری که خالی می‌شه، تهش یه حس پوچی می‌مونه که هیچ قرصی نمی‌تونه پر کنه. صبح که از خواب بیدار می‌شم، کاش اصلاً بیدار نشده بودم.️

_‏فقط زن‌های خوشگل به زن‌های دیگه لبخند می‌زنن🌸💆🏼‍♀️ .️

خوب باش...
اما نه برای کسی که...
بدی‌هایت را می‌شمارد و
خوبی‌هایت را فراموش می‌کند. 🚷️

ستون باش...
اما نه برای کسی که...
هنوز به فکر خراب کردنت باشه. 🚷️

آدم‌واسه‌ادامه‌؛لازم‌داره‌یکی‌براش‌ذوق‌کنه:)️

The strongest weapon on earth is human will..!

قوی ترین سلاح روی زمین، اراده انسانه‌‌...
ִֶָ 🤌🏻️

هر روز سخت تر میکنن...
روابط انسانی رو ...
این نسل...💤️

با هرکسی درد و دل نکنید
چون هر کسی راز دار نیست...💤️

هیچ انتظاری از آدم ها ندارم…!!
و این نشان دهنده قدرت من نیست…
مسئله، خستگی از اعتمادهای شکسته است…️

کم سرمایه ای نیست؛
داشتن آدمهایی که حالت رابپرسند!
ولی…
از آن بهتر داشتن آدمهاییست،
که وقتی حالت را میپرسند؛
بتوانی بگویی:
خوب نیستم…!🕊️

ناشنوا باش وقـتی به آرزوهای قشنگت مـیگن محـاله. ️

من مغرور نیستم فقط احساساتم مثل ظرفای مامانم می مونه که فقط واسه کسایی میارتشون بیرون که لیاقت داشته باشن..!️

بـا خـودم گـفـتـم:
چـقـدر ایـسـتـاده؛ تـا کـوه شـده...
چـقـدر گـریـسـتـہ؛ تـا دریـا شـده...
ایـسـتـادم و گـریـسـتـم تـا مـن شـدم :(️

چـہ کـس دانـد کـہ
خـنـده ی تـلـخِ مـن از گـریـہ بـدتـر اسـت...️

امـسـال یـہ جـوری سـلامـت روان مـن امـتـحـان شـد

کـہ هـیـچ سـالـے ایـنـجـوری امـتـحـان نـشـده بـود... !️

*من قاتل نیستم *
پارت سی ودو:
گریه‌ای بی‌صدا و طولانی که تا صبح ادامه داشت.
روزها گذشتند و فیروزه دیگر شبیه خودش نبود. کمتر حرف می‌زد. کمتر غذا می‌خورد. بیشتر می‌نشست و به نقطه‌ای خیره می‌ماند. گاهی مادر صدایش می‌زد و او جواب نمی‌داد، نه از روی لجبازی، از روی خالی شدن. انگار ذهنش از بدنش عقب مانده بود. گاهی هم ناگهان می‌لرزید، چون صدایی شبیه نفس شنیده بود️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و هفت:
فیروزه دیگر فقط عزادار نبود؛ داشت از درون می‌پوسید. اولش فکر می‌کرد این حالِ بد، طبیعی است. فکر می‌کرد باید بگذرد، باید زمان بگذرد، باید صبح‌های بیشتری بیایند، شب‌های بیشتری رد شوند. اما زمان به نفع او کار نمی‌کرد. هر روز که می‌گذشت، گناهش شکلِ تازه‌تری می‌گرفت. یک روز خودش را مقصرِ صدای ترمز ماشین می‌دید. روز دیگر مقصرِ رنگِ دیوار بیمارستان.️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و چهار:
: «اگه یه ذره بیشتر حواست بود...» یا «نفس از دست رفت، تو هنوز اینجایی؟» و همین یک جمله کافی بود که فیروزه تمام شب را بیدار بماند. مینا بیشتر از همه بلد بود زخم را با بی‌اعتنایی نشان دهد. او شاید از روی خشم نمی‌زد، از روی خستگی می‌زد. از روی این حس که زندگیِ خودش باید سرِ جای خودش بماند️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و سه:
هربار که این جمله را می‌شنید، فیروزه حس می‌کرد یک تکه‌ی دیگر از وجودش کنده می‌شود. انگار پدر نمی‌خواست فقط مقصرش کند؛ می‌خواست او را از درون خالی کند.
الیاس هم آرام‌آرام فاصله را به شکلِ زخم‌زدن حفظ می‌کرد. گاهی بی‌آن‌که چیزی بگوید، طوری از کنار فیروزه رد می‌شد که انگار او جزئی از مبلمان خانه است. گاهی هم یک جمله‌ی کوتاه می‌گفت، کوتاه اما زهرآگین:️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و دو:
پدر البته فرو نریخت؛ او فقط خشن‌تر شد. غم را بلد نبود. به جایش، خانه را پر کرد از اخم، ناسزا، و سکوتِ تیز. هر چیز کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای طعنه. اگر غذا دیر می‌شد، اگر طاهر صدایش را بلند می‌کرد، اگر مادر حواسش پرت می‌شد، اگر فیروزه از اتاق بیرون می‌آمد، همه چیز به انفجار نزدیک می‌شد. و هر انفجار، یک جمله‌ی ثابت داشت: «این‌ها همه از تو شروع شد.»️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و یک:
اما حالا انگار آن هم از دستش رفته بود. بعضی وقت‌ها فقط می‌نشست و به یک نقطه خیره می‌شد. بعضی وقت‌ها ناگهان بلند می‌شد و دنبال نفس می‌گشت، انگار تازه یادش افتاده که دختر کوچکش کجاست. بعد به خودش می‌آمد و دوباره می‌نشست. این لحظه‌های فراموشیِ کوتاه، بدترین شکنجه بودند.️

*من قاتل نیستم *
پارت چهاردهم:
الیاس همان‌جا ایستاده بود، با همان صورتِ بسته و نگاهِ سرد. نه از آن آدم‌ها بود که با داد و فریاد زخم بزنند؛ زخمِ او عمیق‌تر بود، از جنسِ نگاه. نگاهش به فیروزه نمی‌گفت «تو مقصری»، می‌گفت «تو از قبل هم خراب بودی». او از آن برادرهایی بود که زخمش را با تحقیر می‌پوشاند. هر بار که حرف می‌زد، جمله‌هایش بویِ سرزنش می‌داد ️

*من قاتل نیستم *
پارت دوزادهم:
مادر نشست. یا شاید فرو ریخت. دستش را روی دهانش گذاشت، صدایی از گلویش بیرون نیامد، فقط شانه‌هایش می‌لرزیدند. او از آن مادرهایی نبود که بتواند بلندی گریه کند؛ غمش در سکوت می‌سوخت. با هر نفس، انگار چیزی را در خودش دفن می‌کرد. پدر اما مثل همیشه، غم را به خشم تبدیل کرد️

*من قاتل نیستم *
پارت هشتم:
الیاس، برادرِ بزرگتر، با نگاه‌هایِ گزنده‌اش، فیروزه را در آینه عذابِ وجدانش می‌دید. حضورش، بارِ سنگینِ گناهِ فیروزه را بیشتر می‌کرد. مینا، خواهرِ بزرگتر، با رفتاری سرد و بی‌تفاوت، فقط به وظیفه‌اش عمل می‌کرد. انگار این اتفاق، ربطی به دنیایِ منظم و بچه‌دارِ او نداشت.️

*من قاتل نیستم*
پارت شیشم:
فیروزه هر روز کنارِ تختِ خواهرش می‌نشست، دستِ کوچک و سردش را در دستانش می‌فشرد و در سکوت، اشک می‌ریخت. اشک‌هایی که دیگر از جنسِ درد نبودند؛ از جنسِ عذابِ وجدان بودند.
مادر، با چهره‌ای که انگار تمامِ چین و چروک‌هایِ دنیا در آن جا گرفته بود، کنارِ تخت می‌نشست و دعا می‌خواند. دعاهایش، نه از سرِ امید، که از سرِ استیصال بود. پدر، اما، آرام نداشت. ️

من مشکل اعتماد کردن ندارم
من مشکل 'میدونم اخرش چی میشه' دارم.️

بـزرگـتـریـن اشـتـبـاهـم تـو زنـدگـے ایـن بـود کـہ هـمـیـشـہ فـکـر مـیـکـردم، اطـرافـیـانـم هـمـون عـشـقـے کـہ مـن نـسـبـت بـہ اونـا دارم رو، نـسـبـت بـہ مـن دارن...
💔🖤️