متن های طولانی غمگین به ترتیب هوش مصنوعی [پیشنهادی 1405]

جنازه اش چهار روز بود در اتاق کودکی
هایم افتاده بود
مرد گریه کردو گریه کرد
ما آدم ها قدر همدیگر را نمیدانیم
ما همدیگر را فراموش می کنیم
ما آنقدر بد شدیم که به هم وقتی
اعتماد می کنیم که دیر است،
ما گاهی یادمان می رود زندگی
چقدر کوتاه است.
یادمان می رود بگوییم (دوستت  دارم)
امید‌وارم بعد از خواندن این چند خاطره به عزیزانتان حتی شده با یک پیامک
بگویید چقدر دوستشان دارید،
تا دیر نشده...


پایان ️

کـاش میشـد برگـردیم قدیــما...
کـاش میشـد صحیـح کنیـم اتفاقـات رو...
کـاش میشـد بـگم بهـش حرفـامو...
کـاش میشـد نمیگـفتم بهـش اون حرفـارو...
کـاش میشـد اون منــو دوســت داشتـه باشـه...

فرشتــه:
- اگـه‌میشـدالـان‌خیـلی‌ازهـم‌دردانـت‌آرزوش‌ب‍‌رآورده‍
میشـد،عزیزمـ . ..💁🏻‍♀🎀

+‌ ... کـ...ـه نمیشه
️

دخترا حمایت هاتون کم شده جدیدا 🥺😭
یعنی انقدر تعداد مانستیزامون کم شده که حمایت نمیکنید؟
😭یا از پیج خوشتون نمیاد؟
بهم بگید اگه باید کار دیگه ای بکنم که پیجو بیشتر بپسندید بهم بگید️

‏نمیشه. اون کاری که دوست داری نمیشه، اون آدمی که دوست‌ داری نمیشه، موهات اونطوری که دوست داری نمیشه، میکاپت اونطور که دوست داری نمیشه، اون رشته‌ای که دوستش داری نمیشه، نمیشه جانم؛
نمیشه.️

◗آقای‍ ‍قاضی‍ ‍ꔷ͜ꔷ▾

◗آسمون‍ ‍هم‍ ‍گریه‍ ‍میکنه‍ ‍ꔷ͜ꔷ▾

◗منم‍ ‍گریه‍ ‍میکنم‍ ‍ꔷ͜ꔷ▾

◗به‍ اون‍ ‍میگن‍ ‍بارون‍ ꔷ͜ꔷ▾

◗به‍ ‍من‍ ‍میگن‍ ‍داغون‍ ‍ꔷ͜ꔷ▾️

‘هيچ چيز راحتم نمى كند. نه دريا، نه آفتاب، نه درخت ها، نه آدم ها، نه فيلم ها ، نه لباس هايى كه تازه خريده ام . نمى دانم چه كار كنم. بروم و سرم را به درخت ها بكوبم، داد بزنم،گريه كنم؛ نمى دانم.
فروغ فرخزاد’️

کاش فقط یک بار
فقط یک بار
تو را محکم بغل میکردم
تو را در کنار خود حس میکردم
تو را بیشتر نگاه میکردم
کاش تو مرا بی خداحافظی ترک نمی کردی
#نوشته_خودم️

خیال
خبرداری که دوری ازآن رُخت بیمارم
می کند
خسته ام از این فراق چون دور ازیارم
می کند
گشته ام بیمار از دوری و از اندیشیهء
غمهای دل
شبهادرفکررویت روزهاهم شبهای تارم
می کند
عارف..🌹ل🌹ا💚و+ص د🌹🌹ه+
وصال روی ماهت.نگار.️

ما یه رابطه‌ی ساده نداشتیم.
ما بیشتر شبیه دو نفر بودیم که هر بار به‌جای آروم کردن هم، همو بیشتر به‌هم می‌ریختن.
یه روز اون دنبال من بود، یه روز من فرار می‌کردم.
یه روز من می‌خواستم، یه روز اون عقب می‌کشید.
انگار هیچ‌وقت هم‌زمان توی یه نقطه قرار نمی‌گرفتیم.
خیلی چیزا بینمون گفته نشد.
خیلی احساسا نصفه موند.
خیلی وقتا به‌جای اینکه همو بفهمیم، همو قضاوت کردیم.
و همین شد که عشق‌مون کم‌کم رنگ باخت…
پارت ۱️

هنوز آنجا بود،صندلی ای که صاحبش را گم کرده بود.
هنوز آنجا بود؛آن حسی که عاملش خیلی وقت پیش در زیر خاکستر های نفرت دفن شده بود.
هنوز آنجا بود،آن آغوشی که روزی متعلق به کسی بود،که دیگر نیست...
و او هنوز هم منتظر است،انتظار،عامل تمام درد های جهان،انتظار،بغض نهفته در گلو،انتظار،یک امید واهی...
️

دوباره در اینه به من مینگرد.
با همان موهای سیه به رنگ چشمانش،
اما اینبار، آن چشمانی که
اقیانوس شادی را
در خود جای داده بود، حالا کویر غم، بیش نیست.
نگاهش، پژواک حرفهای ناگفته ای است که برای به زبان اوردن ان، دگر در وجودش توانی ندارد..
شاید هم، میداند صحبت از باتلاق رنجی که در ان گیر افتاده،
نمیتواند او را نجات دهد.
پس میگذارد، ثانیه ها،
بدون صحبت از این خستگی، در تاریخ، گم شوند،
و او هم
در این باتلاق.🫴🏻️

آیا کلمات واقعا به‌درد می‌خورند؟
اصلا می‌شود با کلمات توضیح داد درد چه بر سر ما می‌آورد؟
کلمات فقط وقتی سر می‌رسند که همه‌چیز تمام شده است؛
وقتی دیگر آب‌ها از آسیاب افتاده، دروغین و بی‌جان، کلمات فقط از خاطرات می‌گویند... ️

ستاره ها ساده لوح هستند که فکر می کنند زیبااند.
ماه دیوانه است که فکر می کنه جذاب است.
خورشید احمق است که فکر می کند عظیم و تابان است.
مردم مثل مه پراکنده اند مثل روح بی وجدان هستند.️

و چقدر این دستایه لطیفه
ما احتیاج به
دستی قوی و پر تجربه
از علم و دانش و درک
این دنیایه بی منطق داشت
که گرفته نشد .
فقط با انگشتی
به روی تحقیر به سمتمان امد .
باشد تا روزی بزرگی،
دستمان بگیره
و باعشق درک کنه
ذهنه خسته ی مارو
و با پاهایه خودمون
راه رو نشونمون بده !
️

یادمون باشه که هیچکس رو امیدوار نکنیم
بعد یک دفعه رهاش کنیم چون خرد میشه میشکنه و آهسته میمیره
یادمون باشه که قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم
تا کسی که به ما تکیه کرده سرش درد نگیره
یادمون باشه قولی رو که به کسی میدیم عمل کنیم
یادمون باشه هیچوقت کسی رو بیشتر از چند روز چشم به راه نذاریم
چون امکان داره زیاد نتونه طاقت بیاره
یادمون باشه اگه کسی دوستمون داشت
بهش نگیم برو نمیخوام ببینمت
چون زندگیش رو ازش میگیریم :)!
ִֶָ ️

ـّבّیّگّرّ بّوّیّ بّهّاّرّ هّمّ سّرّحّاّلّمّ نّمّےّ کّنّـّבّچّیّزّےّ شّبّیّـّہّ گّرّیّـّہّ زّلّاّلّمّ نّمّےّ کّنّـّבّآّـّہّ اّےّ خّـّבّاّ مّرّاّ بّـّہّ کّبّوّتّرّ شّـّבّטّ چّکّاّرّ ؟ّوّقّتّےّ کّـّہّ سّنّگّ هّمّ رّحّمّےّ بّـّہّ بّاّلّمّ نّمّےّ کّنّـّבّ️

پریشان
خبر داری که جانانم
نیامد
رهایم کردوبه درمانم
نیامد
به کویش پرزنم باشوق
دبدار
اما یارم برحال پریشانم
نیامد
عارف..🌹ل🌹ا💚وص🌹🌹🌹ه



️

انگشتام یخ کرده… نه از زمستون، از نبودنِ تو. سرما بعضی وقتا از هوا نمیاد، از یه جای عمیق‌تر میاد؛ از جایی توی سینه، اون‌جایی که آدم یه‌بار یکیو پناه میده و بعد تا آخر عمر، ویرونه‌شو حمل می‌کنه. تو شبیه یه دونه‌برف بودی. ساکت، سفید، قشنگ‌تر از چیزی که این دنیا حقِ داشتنش رو داشته باشه.️

سالها گذشت تافهمیدم هرنوشیدنی نوش جان آدم نمیشه
هرچای کیسه ای چای دم کشیده نمیشه
وهرشیرقهوه شیرینی مثل حس خوب نوشیدن یک فنجان قهوه تلخ نمیشه
سالها گذشت تافهمیدم‌ هرکس که سلاممون کرد رفیق نمیشه.
هردست تکان دادنی  و هرلبخندی  معنایش دوست داشتن نیست.

دلنوشته!.

️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و پنج:
مینا هم یک بار، از پشتِ در نیمه‌باز، با لحنی که تلاش می‌کرد بی‌طرف باشد، گفت: «ما هم غصه داریم، فقط همه‌چیزو نمی‌ریزیم رو سر بقیه.» این جمله، آخرین میخ بود. فیروزه فهمید هیچ‌کس قرار نیست او را نجات بدهد. هیچ‌کس حتی واقعاً نمی‌فهمد درونش چه خبر است. هرکس با غم خودش مشغول بود، و غمِ او، زیادی بی‌صدا، زیادی عمیق، زیادی دیر رسیده بود️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و سه:
هربار که این جمله را می‌شنید، فیروزه حس می‌کرد یک تکه‌ی دیگر از وجودش کنده می‌شود. انگار پدر نمی‌خواست فقط مقصرش کند؛ می‌خواست او را از درون خالی کند.
الیاس هم آرام‌آرام فاصله را به شکلِ زخم‌زدن حفظ می‌کرد. گاهی بی‌آن‌که چیزی بگوید، طوری از کنار فیروزه رد می‌شد که انگار او جزئی از مبلمان خانه است. گاهی هم یک جمله‌ی کوتاه می‌گفت، کوتاه اما زهرآگین:️

- کودکی در درون خود دارم
کودکِ عاشقی که دریایی‌ست
عاشقِ دختری که دریا هم
مثلِ او بیکرانه زیبا نیست!

کودکم با حضورِ او حس کرد
ذوقِ دل‌بستگی به دنیا را
ناگهان رفت و دیدم آن شب‌ که
کودکم گریه کرد دریا را ❤️‍🩹››
️

آمده‌ام اعتراف کنم

با دلِ شکسته‌ام ، مملو از غریبی‌ست ..

از بی‌کسی ، از تنهایی و از تردید

و از ناامیدی ...

و در پایان

بی‌خیالِ جهان ؛

روز خوش .

#هلن_اط️

گاه با برگه‌ها سخن می‌گویم؛
حرف‌هایی عمیق،
از قلبی که دیگر نمانده است.

اما برگه…
حرمت نمی‌شکند.

با زبان خودش با آن سخن میگویم،
و بر تن سفیدش می‌نویسم.

او با تمام وجود
کلماتم را در آغوش می‌کشد
و همچون من
درد می‌کشد.

خودکار نیز گاه
خسته بر کاغذ می‌افتد
و می‌اندیشد
دستان من تا چه اندازه
بر او سخت گرفته‌اند.

هر آن‌چه به آن حس بخشیده‌ام،
برایم زنده بوده است…

اما من؟
آیا
به خود اندیشیده‌ام؟️

بشکند دستی که خم در گردن یاری نشد
کور به، چشمی که لذت‌گیر دیداری نشد

صد بهار آخر شد و هر گل به فرقی جا گرفت
غنچه باغ دل ما زیـــــــــب دستاری نشد

هرکه آمد در جهان بودش خریداری، ولی
پیر شد زیب النسا او را خریداری نشد !🌱🍃️

در این کوچه های دلتنگی ،به یاد بودنت قدم می زنم ،نازنین بابا ،
اگه می دونستی بادیدن عکسها کودکی ات و چطور اینقدر زد بزرگ شدی ،اشک، عشق ،دلتنگی ،

ای امجی بابا️

سرطانِ عزیز…
او را یافتم،
و حال
تو را بیشتر دوست می‌دارم

او
دست در دستِ مردی دیگر،
خندان بود
خوشحال خواهد زیست.

من و تو هم
همین‌طور
من درد می‌کشم،
و تو لذت می‌بری.

خوشحال‌کننده است،
نه؟

نه
نیست.
مانند امیدی در دل،
که آن هم
دیگر وجود ندارد.

پزشکان گفته‌اند
رو به بهبودی‌ام

نکند
تو هم مرا ترک کنی؟

از من خسته‌ای؟
جانی بوده
که از تو دریغ کرده باشم؟

پس مشکل از چیست
حال که این‌قدر
تو را دوست می‌دارم،
مرا نکند رها کن️

اینجا
یا جای زباله‌هاست
یا زباله‌ها!
دوربینم دیگر
عکس نمی‌اندازد!
می‌خواهم خزر را
تا کُنم در چمدان
و به جایی
دور از دستِ زباله‌ها
دور از دستِ رودِ زمان
دور از دستِ زباله‌ها
سفر کنم؛
به جایی
مثلِ خلوتِ پس از
نقطه‌ی پایانِ یک شعر.:)️