عشق به چشمانی که مال من نیست:
در عصب‌شناسی، نگاه کردن به چشمان محبوب ترشح اکسیتوسین را افزایش می‌دهد؛ هورمونی که پیوند اجتماعی و اعتماد را تقویت می‌کند. جالب اینکه مغز «مالکیت» در عشق را بیشتر با هم‌آمیزی هویت‌ها رمزگذاری می‌کند تا تملک فیزیکی؛ شاید همین «مال من نبودن» کشش را زنده نگه می‌دارد.
راهکار:
این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: عشق نه قرارداد مالکیت است و نه توقف در «مال من بودن»؛ جذابیت چشم‌های دیگری در همین مرز آزاد است. اگر بخواهی از حس قربانی‌بودن خارج شوی، آن را به یک تجربهٔ زیبایی‌شناختی تبدیل کن: بنویس چرا آن نگاه برایت ارزشمند است، نه چرا از آن محرومی.