وقتی بهار هم با تو پاییز میشود | شعر ناامیدی:
از دید عصبشناسی، دوپامین (هورمون انگیزه) نه در لحظه دریافت پاداش، که در انتظار آن ترشح میشود. به همین دلیل، پیشبینی لذت از خود لذت قویتر است. روانشناسان به این «شکاف انتظار-واقعیت» میگویند: مغز ما با رسیدن نوروز و بهار، بهسرعت به آن عادت میکند و تازگیاش را از دست میدهد. شاعران قرنها پیش این تله عصبی را به زبان تصویر کشف کرده بودند. سؤال اینجاست: چطور بدون تصویرسازی آرمانی، از لحظهٔ رسیدن لذت ببریم؟
راهکار:
این بیت همان پارادوکس «انتظار و واقعیت» را نشان میدهد: تصویر ذهنی ما از یک اتفاق خوب، چون در غیابش پروار میشود، با وقوع آن فاصلهای دردناک مییابد. گاهی بهار واقعی، نه در رسیدن، که در رها کردن تصویر ایدهآلشده از آن است.