دلتنگی برای آغوشی که حس را میگیرد:
تحقیقات عصبشناسی نشون میده آغوش طولانی مدت (بیش از ۲۰ ثانیه) سطح اکسی توسین رو تا ۳۰۰٪ بالا میبره و نواحی مرتبط با استرس در مغز رو سرکوب میکنه. اما چیزی که توی این متن هست نوعی «بیحسی انتخابی» در برابر شدت احساساته - انگار میخوای مدارهای عصبی رو اتصال کوتاه کنی تا از داغی عشق نسوزی. آیا این آرزوی «گم شدن در دیگری» نشونه عشق سالم یا فرار از خودآگاهی عذابآوره؟
راهکار:
این حسآمیزی از میل به اتصال مطلق و ترس از فرسودگی رو میتونی با شعر «من تو را بیهوا دوست دارم» فروغ مقایسه کنی. اونجا هم عشق بهقدری بزرگه که خودش رو در دیگری گم میکنه.