روانشناسی تنهایی: وقتی «یار کسی نیستیم»:
از دیدگاه روانشناسی تکاملی، احساس «یار کسی نبودن» ممکن است بازتابی از یک مکانیسم دفاعی باستانی باشد: مغز ما تهدید طردشدن از گروه را معادل مرگ میدانست، بنابراین درد عاطفی ناشی از آن بسیار واقعی و عمیق است. این حس، اغلب نه درباره واقعیت روابط، بلکه درباره ناهمخوانی بین انتظارات درونی ما و واقعیتهای بیرونی است. آیا جامعه مدرن با القای ایدهآل «نیمه گمشده»، این درد را تشدید کرده است؟
راهکار:
برای کاهش وابستگی عاطفی، سعی کنید فعالیتهایی را که حس هویت و ارزشمندی مستقل به شما میدهند، شناسایی و تقویت کنید. این «خودکارآمدی» پایهای برای روابط سالمتر است.