متن های غمگین / جدیدترین متن غمگین [مرداد 1405]

زندگی
سیگاری ست
که دیگران دود میکنند
و ما سرفه میکنیم!️

نخ به نخ وینستون تسکین شد رو دردم...🚬💊️

ازمیان دو واژه انسان و انسانیت اولی در میان کوچه ها و دومی در لابلای کتاب ها سر گردان است.️

حال ما را کسی نفهمید 🤌🏻🙌🏻
سال ها سوختیم و دود نداشت🚬🚬
زندگی یک دروغ مسخره بود🫀🤟🏻
هیچکس واقعا وجود نداشت🙂🙃️

ترجیح‌میدهم‌در‌فراغِ‌دوریت‌بمیرم‌
اما‌کسی‌را‌جایگزینت‌نکنم🖤🦈.️

اخرش این بود؟ همون افسانه ای که اَزَ مون تعریف میکردی؟؟️

اگه یک تیر میزدن تو قلبم بهتر از این حرفت بود...️

*از هر چی کشیدم فقط سیگارشو دیدید*️

یاد آن حال خوبی که دگر نیست بخیر🖤🥀️

سوختیم ما تو 𝙃𝙖𝙨𝙧𝙖𝙩 آرزوهامون..🖤'️

دلتنگی، شبیه به تماشایِ غروبی است که می‌دانی دیگر قرار نیست طلوعی بعد از آن باشد؛ زیباست، اما ویران‌کننده.»️

مستان همه افتاده و
ساقی نمانده
یک گل برای باغبان
باقی نمانده......🕊🥀️

خیلی راحت است که آدم
در روز به همه چیز بی‌اعتنا باشد
،اما شب همه چیز فرق می‌کند️

همیشه ورق برنمیگرده، گاهی کتاب بسته میشه.️

- اگر عذر خواهانه برگشت چه؟
+حتی اگر به وزن زمین پشیمان باشد؛ دیگر جایی (نزد من) ندارد.️

ای بی خبر از حال بیمارم
رفتی و خود را به که بسپارم
باور نکردی حرف قلبم را
آرام جانم دوستت دارم


❤️️

سایه‌ای که عادت شده
«گاهی فکر می‌کنم غم، دیگر یک حس نیست؛ یک هم‌اتاقی است که بی‌دعوت آمده و حالا صاحب‌خانه شده. تمام گوشه‌های ذهن مرا گرفته و رنگِ دیوارها را خاکستری کرده. صبح‌ها که بیدار می‌شوم، قبل از اینکه بفهمم خورشید کجاست، سنگینیِ او را روی شانه‌هایم حس می‌کنم. او همیشه هست؛ وقتی قهوه می‌نوشم، وقتی به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌مانم، وقتی سعی می‌کنم جمله‌ای را به زبان بیاورم اما کلمات در گلویم گره می‌خورند.️

انگار ایستاده‌ام و دارم تماشا می‌کنم که چطور تکه‌تکه در حالِ محو شدن هستم. نه دردی دارد، نه فریادی؛ فقط یک فروپاشیِ آرام و تدریجی. مثل برفی که روی زمین می‌نشیند و به مرور همه چیز را زیر لایه‌ای سفید و سرد دفن می‌کند، این وضعیت هم تمامِ اشتیاق‌های مرا زیرِ آوارِ سکوتش خاک کرده است. دیگر تلاش نمی‌کنم که خودم را پیدا کنم، چون انگار چیزی برای پیدا کردن باقی نمانده. فقط مانده‌ام و یک آینه‌ که در آن غریبه‌ای را می‌بینم که ️

«اطرافم پر از آدم است، اما فاصله میان من و آن‌ها به اندازه یک کهکشان است. آن‌ها از زندگی حرف می‌زنند، از نقشه کشیدن برای آینده، از رویاهایشان... و من فقط می‌شنوم. کلماتشان مثل حباب‌های هوا روی سطح آب می‌ترکند و من در عمقِ این اقیانوسِ تاریک، دارم به آرامی به سمت پایین سقوط می‌کنم. هیچ‌کس نمی‌بیند که من چقدر از سطح فاصله گرفته‌ام. فشارِ آب دیگر اجازه نمی‌دهد فریاد بزنم. فقط می‌توانم به نوری که هر لحظه دورتر می‌شود خی ️

دنیامون نه خدایی داره نه داوری باور کن:😔 ️

«حقیقت این است که هیچ‌کس واقعاً نمی‌فهمد در سرِ کسی که شب‌ها با خودش می‌جنگد چه می‌گذرد. آدم‌ها فقط ظاهر ما را می‌بینند؛ همان لبخندهای تصنعی و جملاتِ کوتاهی که برای سرهم کردنِ روزمان می‌گوییم. من اما خسته‌ام از این‌همه نقاب زدن؛ از این‌که هر روز صبح بلند شوم و به خودم بگویم که "این‌بار واقعاً همه‌چیز درست می‌شود"، درحالی‌که می‌دانم تهِ این مسیر، فقط یک سکوتِ بی‌پایان انتظارم را می‌کشد️

کاش می‌شد آدم‌ها را مثلِ کتاب‌ها بست و کنار گذاشت، وقتی داستانشان به بخش‌های تاریک و تلخ می‌رسد. من هم در همین بخش‌ها گیر کرده‌ام؛ جایی که نور دیگر به هیچ‌کجای ذهنم نمی‌تابد. تنهاییِ من، یک تنهاییِ معمولی نیست؛ یک خلأ بزرگ است که هرچه سعی می‌کنم با روزمرگی پرش کنم، بیشتر و عمیق‌تر دهان باز می‌کند و مرا در خود فرو می‌برد.»️

به کسی نگین دوست دارم حتی اگه از دوست داشتنش مردین️

عجب دریای سحر آمیزیه غمای عالم...⁦⁦•⁠‿⁠•️

«سخت‌ترین بخشِ این حال، آنجاست که حتی وقتی دیگران هم سعی می‌کنند کمکم کنند، کلماتشان مثلِ ضربه به دیوار می‌خورد و برمی‌گردد. هیچ‌کس نمی‌داند که وزنِ این افسردگی چقدر سنگین است؛ انگار یک کوه را روی سینه‌ات گذاشته باشند و در عین حال، مجبور باشی ادای آدم‌های سبک‌بال را در بیاوری. گاهی فقط دلم می‌خواهد بی هیچ دلیلی برای همیشه بخوابم و دیگر مجبور نباشم با واقعیتِ خودم روبه‌رو شوم.»️

«ما همگی در حالِ غرق شدنیم؛ منتها با شکل‌های متفاوت. یکی در خاطراتِ دور، یکی در ترس‌هایِ آینده، و من در همین لحظه که دارم این کلمات را می‌نویسم. تلخ‌ترین بخش این است که می‌دانی تهِ این چاه هیچ‌چیز نیست، اما قدرتِ دست‌وپازدن برای بالا آمدن را هم نداری. فقط تماشا می‌کنی که چطور ذره‌ذره در این سیاهیِ کش‌دار محو می‌شوی و هیچ‌کس هم متوجهِ این ناپدید شدن نمی‌شود️

من خستم از جماعت زنده کش مرده پرست...🗿🚬️

سَـرَم نَـذر سَـر ، سَـردار بـی سَـر:)
️