بیو غمگین |متن کوتاه و غمگین

دور میشوی تا ببینی سراغت را میگیرند؟
آنگاه میفهمی ، کسانی که نزدیکت بودند ، آنچنان هم نزدیک نبودند ...️

و تو هرگز نخواهی دانست که من، چه روزها مانده بودم کنار تویی که رفته بود.️

ش‍‌‌ط‍‌رن‍‌ج ق‍‌ﻟﺑﻣان #س‍‌رﺑاز ﻧدار؏ِ...!🖤
+️

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ سراغ مرا هیچکس نمیگیرد مگر نیمه‌شبی،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ غصه‌ای ، غمی ، چیزی ....."️

آدم برفی و همون شال گردنی که گرمش میکرد کشت 🍂🖤️

شاید بد ترین چیزی که مجبور به تجربه کردنش شدم، هدر رفتن بهترین ورژنم برای بد ترین آدم ها بود.️

دِلی کِ پُره دَردِه جایی واسِه آرِزُو کَردَن نَدارِه!! ️

'ماهم‌خِیلی‌چیزامیدونِستیم‌نَزَدیم‌تو‌روت...️

تابوت‌من‌زکوچه‌ات‌میگذردچشم‌مپوش
این‌همان‌مرده‌ایست‌که‌بیمارتوبود🖤-️

«بلندترين فرياد دنيا اشکى است که بی صدا از گوشه ی چشم جارى مى شود...:»️

« هزارتا رویـٰا کشتہ میشہ ، تا بفهمي زندگي رویـٰایي نیست ! . .️

درد آدمارو عوض می‌کنه ‏باعث میشه کمتراعتماد کنی ‏بیشتر فکر کنی و‏آدمای بیشتری رو از زندگیت حذف کنی️

~با نسلی طرفید که میگن🪽🕊
~ تهش مرگه دیگه....️

«روز به هر شکلی می‌گذشت، اما شب که می‌رسید، همه‌ی غصه‌ها و رنج‌ها بازمی‌گشتند.»️

ما توانایی ذوق کردن را از دست می‌دهیم
سپس گمان میکنیم بزرگ شده‌ایم،
درحالی که این هیچ‌گونه جوانه زدنی نیست
تنها خود را کشته‌ایم و این نهایت بی‌رحمی است.️

رنگ‌های نئون غرق هستند، راه می‌رود. او برای آن‌ها یک “دخترِ شاد” بود، اما برای خودش، فقط یک “بازیگرِ خسته” بود که در حالِ اجرایِ طولانی‌ترین نمایشِ زندگی‌اش است.

او به ایستگاه نگاه کرد؛ جایی که مهِ غلیظ، لبه‌های شهر را می‌بلعید. در دلش، تنها یک آرزو داشت: اینکه کاش باران، آنقدر شدید باشد که تمامِ این لبخندهایِ بی‌روح را از صورتش بشوید و او را در میانِ مه، کاملاً نامرئی کند.

️

‏در این دنیا افراد شجاع می‌میرند،
افراد باهوش دیوانه می‌شوند
و دنیا پر از احمق‌های خوشحال باقی می‌ماند.️

عجیب است... ذهن، دردهایی را که فراموششان کرده‌ای،
گاهی با یک بو، یک آهنگ یا یک جمله، دوباره زنده می‌کند.️

𝘩𝘦𝘢𝘳𝘵𝘣𝘳𝘦𝘢𝘬 𝘤𝘩𝘢𝘯𝘨𝘦𝘴 𝘱𝘦𝘰𝘱𝘭𝘦

    قلبه شکسته ادمارو عوض میکنه️

ادامه پارت دوم
«کجا با این عجله؟»

صدایش، نه از رویِ محبت، بلکه مثلِ یک سوالِ بی‌حوصله بود؛ انگار که داشت از یک غریبه می‌پرسید. او برگشت و پدرش را دید که رویِ صندلیِ چوبیِ قدیمیِ آشپزخانه نشسته بود و با یک لیوانِ چایِ سرد، به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بود. چشمانش، مثلِ چشمانِ خودِ دختر، رنگِ باران داشتند، اما خالی از هرگونه احساس.

«فقط… می‌خواستم برم اتاقم.» صدایش به سختی شنیده می‌شد.

پدرش سرش را بلند کرد و نگاهی ️

ادامه پارت اول لبخند مصنوعی
درخشان و صدایِ شاد جواب داد. هیچ‌کس، حتی آن کسی که هر روز صبح با او در اتوبوس هم‌سفر می‌شد، نمی‌توانست تشخیص دهد که زیر آن پالتویِ روشن و مرتب، قلبِ او مثل یک پرنده‌ی زخمی در قفسِ سینه‌اش می‌لرزد.

او در میانِ آن همه آدم، در حالی که همه با گوشی‌هایشان مشغولِ ثبتِ لحظاتِ شادِ خود بودند، حس می‌کرد که تنها موجودِ زنده‌ای است که در یک فیلمِ سیاه و سفیدِ قدیمی، در حالی که بقیه در رنگ‌های ️

خالی با فکر کردن به هیچ چیز بود.
او در را به آرامی بست، اما صدایِ “بسته شدنِ در” برایش مثلِ صدایِ “مُهرِ تأیید” رویِ تمامِ فاصله‌ها بود. پشتِ درِ بسته، تمامِ آن لبخندهایِ دروغین فرو ریختند. چشم‌هایش دوباره پر از اشک شدند، اما این بار، اشکی نبود که با بارانِ بیرون مخلوط شود. این اشک‌ها، فقط مالِ خودش بودند؛ تلخ و داغ.

یادِ روزهایِ قبل افتاد. روزهایی که خانه، پر از صدایِ خنده بود؛ حتی اگر آن خنده‌ها هم گاهی واقعی نبود️

پارت دوم .شکاف ها.
وقتی کلید را در قفل چرخاند، صدایِ شکستنِ یک مجسمه‌ی شیشه‌ای در سکوتِ خانه پیچید. انگار تمامِ امیدهایِ کوچکِ باقی‌مانده در هوا، خرد شدند. خانه، برخلافِ انتظار، ساکت بود. نه صدایِ تلویزیون، نه بویِ غذایی که در حالِ پختن باشد. فقط یک سکوتِ کش‌دار که بویِ تنهایی می‌داد.

او کیفش را رویِ مبل انداخت و مستقیم به سمتِ اتاقش رفت. اما قبل از اینکه بتواند در را ببندد، صدایِ پدرش از پشتِ سر آمد:
️

گوش کن.»

حالا، او در میانِ خانه‌ای که از صدایِ دریا خالی بود، حس می‌کرد که حتی آن صدفِ کوچک هم دیگر نمی‌تواند صدایِ دریا را در گوشش نجوا کند. فقط سکوت بود و شکاف‌هایِ عمیق.

️

اگه من بازم تورو یه جای دیگه دیدمت...
یادم نمیره گل من بودی یه دفعه چیدنت... 💔
مراقبت کنین.
بدرود! ️