چرا ماه را داشتیم و ستاره خواستیم؟ درسی در قدردانی:
این جمله کوتاه، عمق روانشناسی انسان را در تمایل به نادیده گرفتن داشتهها و اشتیاق به آنچه ندارد، به تصویر میکشد. اغلب، ارزشمندترین داراییهای ما، در سایه جذابیتهای ظاهری و تازه، پنهان میمانند. این پدیده یادآور این است که گاهی «کمتر»، تنها به این دلیل که «متفاوت» است، از «بیشتر» پرزرق و برقتر به نظر میرسد و ما را از لذت بردن از شکوه موجود غافل میکند.
راهکار:
برای دوری از حسرت «ماهی که داشتید و ستارهای که خواستید»، هر روز آگاهانه به داشتههای ارزشمندتان فکر کنید. این تمرین ذهنی، دیدگاه شما را از کمبود به فراوانی تغییر داده و رضایت درونیتان را عمیقتر میکند. یک دفترچه قدردانی شروع خوبی است!