سختی عشق یک طرفه و دلتنگی برای حرم:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد در عشق یکطرفه، همان نواحی مغز فعال میشود که در اعتیاد به مواد مخدر: دوپامین بالا میرود ولی پاداش نمیگیرد، پس «درد خوشایند» ایجاد میکند. جالبتر اینکه دلتنگی برای مکان مقدس هم الگوی مشابهی دارد – سیستم ضمیمهسازی (attachment system) به جای یک فرد، به یک مکان متصل میشود. این دو نوع دلتنگی در واقع یک مدار عصبی مشترک دارند: شکاف بین آرزو و واقعیت. سوال به جامعه: آیا تا به حال برایتان پیش آمده که خودِ حس دلتنگی، از رسیدن به معشوق یا زیارت قویتر و شیرینتر باشد؟
راهکار:
اینجا دو نوع دلتنگی در هم تنیده شده: یکی برای یار، یکی برای حرم. شاید این تقارن نشانهای از این باشد که عشق زمینی و عشق الهی هر دو در یک نقطه از وجود آدمی ریشه دارند؛ همان جایی که «نخواستن» طرف مقابل، خودش تبدیل به یک نوع وصال میشود. اگر به این زاویه نگاه کنی، شاید تلخی «نخواستن» به شیرینی «داشتنِ حسرت» تبدیل شود.