شعر بازآ بازآ: مرگ از انتظار در غزل مولانا:
جالب است بدانید که عصبشناسان دریافتهاند: هنگام انتظار برای یک پاداش، دوپامین بیشتری در مغز ترشح میشود تا هنگام دریافت آن پاداش. یعنی «حسرت» از نظر شیمیایی حتی قویتر از «رسیدن» است. مولانا قرنها پیش این حقیقت را در قالب شعر به تصویر کشیده. آیا این نشان نمیدهد که شاید ما عاشقِ خودِ انتظاریم؟
راهکار:
این شعر تصویری از عشق مطلق است که در آن انتظار به مرگ تعبیر میشود. میتوان آن را نوعی «عشق ورزی از طریق فقدان» دانست: شدت حسرت، خود نشانهای از عمق پیوند است. شاید برای مخاطب امروزی، این بازتعریف کمک کند که گاهی درد انتظار را نه به چشم رنج، که به چشم انرژی عشق ببیند.