وقتی آبی آسمان دیگر شگفتزدهات نمیکند:
این حس پدیدهای شناختهشده در روانشناسی به نام «خوگیری لذتجویانه» است: هر محرک تکراری، حتی زیباترینها، با گذشت زمان حساسیت ما را از دست میدهد. جالبتر اینکه مغز برای حفظ تعادل، توانایی شگفتزده شدن را محدود میکند. اما خبر خوب: اگر یک روز دوباره همان آسمان را با چشمانی تازه ببینی، شاید شگفتی برگردد. سوال برای شما: آیا میشود عمداً «تازهبینی» را تمرین کرد؟
راهکار:
این حس را میتوان از دریچهی «عادتپذیری عاطفی» دید: وقتی چیزی همیشه هست، دیگر نمیبینیمش. شاید شگفتی واقعی در کشف دوبارهی همان آبیست که حالا پشت ابرِ خستگی پنهان شده.