نمیدانم این آدمها چه توقعی از من داشتند من عملاً برای همیشه از دست رفته بودم. دقیقا چه کاری از دست شان بر می آمد؟ چطور میخواستند مرا از دست خودم نجات دهند که تا همیشه پایبند به این زندگیِ اسفناک شوم و از دست این زخم ها خلاص شوم، چرا که احساس میکنم یک روزی این زخم ها مرا از پا در می آورند و در آخر تنها چیزی که از من باقی خواهد ماند، لبخندی دردناک در پشت لب هایم است که پیِ قایم موشک بازی، در حالِ بازی با روح من است. ️
ولی اینکه کنارت باشه و حس نشی خیلی دردش بیشتر از ترک شدنه،،،
حداقل وقتی ترک میشی تکلیفت با خودت مشخصه ولی وقتی کنارته و نادیدت میگیره هی با خودت میگی اضافی ام؟ دوسم داره؟ مهمم براش؟ آخرشم میرسی به آخرین مرحله و خودخوری کردنت تبدیل میشه به گریه کردن!:) خودت از اول میدونستی انگاری اضافی ای براش ولی این دله لعنتیت که تا مرحله شکستنو نابود شدنش قبول نمیکنه،میکنه؟!️