سنگ‌قبری برای بی‌معرفت‌ها:
در روم باستان، سنگ قبرها اغلب با عبارت‌های طعنه‌آمیز خطاب به رهگذران حک می‌شد، مثلاً «ای رهگذر، توقف کن و بخوان وگرنه لعنت بر تو!». این جمله مدرن شما، بازتاب همان سنت کهن است: یک تلنگر گزنده از طرف یک مرده برای زنده‌ها. ترس از فراموش شدن در مغز، همان مراکزی را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کنند. به نظر می‌رسد عذاب وجدان، آخرین پناه ما برای جاودانگی است.
راهکار:
این جمله را می‌توان به یک هشدار نرم تبدیل کرد: شاید بهتر باشد پیش از اینکه مجبور شویم از روی سنگ قبر طلب توجه کنیم، «معرفت» را در حق آدم‌های زنده‌ای که هنوز کنارمان هستند، به جا آوریم. یک پروژه کوچک هنری: همین متن را خوش‌خط روی کاغذ بیاورید و جایی بچسبانید که هر روز تلنگری شود برای قدردانی از کسانی که هنوز فرصت دیدنشان را داریم.