متن های طولانی غمگین به ترتیب هوش مصنوعی [پیشنهادی 1405]

"دلی دارم که در سودای گیسوی تو می‌سوزد به هر مویش گره خورده، غمی از روزگارانم

نه از وصلت خبر دارم، نه از هجران خبر دارم فقط دانم که در راهم، به سوی بی‌کرانانم

به امید دمی با تو، چنین آشفته‌حالم من اگر در خواب بینم چهره‌ات، شاد از جهانانم

چه گویم راز دل با کس؟ که کس را نیست در دل تاب که شرح غصه هجران به آن لب‌های جانانم

مرا گویی صبور باش و دل خوش دار، اما چه سود؟ که در هر شام تاریک، آرزومندِ شبانانم"️

شده دِلتنگ شوی، فاصله فرسنگ شود؟
یاد شیرین کسی تیشه یِ هَرسنگ شود؟

شده در اوج جوانی با همین ظاهر شاد
تا گلو پیر کسی باشی و قسمت نشود؟:)

شده روز ها از تنهایی زاران شوی؟
کنارت نباشد و سخت گریان شوی؟

شده از درد بخندی و نبارد چشمت؟
من در این خنده ی پر غصه مهارت دارم.

#گل سنگم🩷🎀🌸️

ما همون بچه هایی بودیم که موقع غذا خوردن..
بهمون میگفتن:«هواپیما داره میاد….»
و با ذوق و خوشحالی غذامونو میخوردیم:)
الان با صدای هواپیما~
خودمون و جمع میکنیم”
گوشامون رو میگیریم”
چشمامون رو میبندیم”
قلبمون تند میزنه:(

ما همون بچه هایی بودیم که با صدای
…:) ترقه و فشفشه:(…..
چشمامون برق میزد”
ولی الان….
با هر صدا ی بلندی فقط با استرس
به هم نگاه میکنیم و میگیم
«نکنه صدای تیراندازیه؟:(»
چقدر زود بعضی از خاطره ها….️

آی آنکهہ‏‏ دوسـت دآرمـت آمـآ ندآرمـت
بر سـینهہ‏‏ مـی فشـآرمـت آمـآ ندآرمـت

آی آسـمـآن مـن کهہ‏‏ سـرآسـر سـتآرهہ‏‏ آی
تآ صـبح مـی شـمـآرمـت آمـآ ندآرمـت

در عآلمـ خیآل خودمـ چون چرآغ آشـک
بر دیدهہ‏‏ مـی گذآرمـت آمـآ ندآرمـت

مـی خوآهہ‏‏مـ آی درخت بهہ‏‏شـتی، درخت جآن
در بآغ دل بکآرمـت آمـآ ندآرمـت

مـی خوآهہ‏‏مـ آی شـکوفهہ‏‏ ترین مـثل چتر گل
بر سـر نگآهہ‏‏ دآرمـت آمـآ ندآرمـت

#‫‏سـعید بیآبآنکی



️

ولی حالا...
هر چی بیشتر فکر می کنم
میبینم همیشه فقط یه کلمه بود
نه یه قول
نمی خوام برگردی
نمی خوام توضیح بدی
فقط میخواستم بدونی
که هنوز یه نفر هست
که گاهی بی دلیل
بهت فکر میکنه
این نامه هیچ وقت فرستاده نشد
چون دیگ جایی نیست که بره
ولی اگ یه روزی
یه جایی
یه لحظه دلت گرفت
بدون یه نفر ، یه زمانی
برات نوشت.......
با یه دل شکسته
و یه سکوت پر از حرف️

در این شامِ غریبانِ غم‌افزا،
دلم در حسرتِ یک وصلِ دلبر،

چو بلبل ناله‌ام در باغِ هستی،
به یادِ آن نگارِ رفته از بر.

نه راهی پیش دارم، نه امیدی،
فقط آهی کشم از سینه پر درد.

الهی، این چه دردی است در دلِ من؟
که جانم را زِ هجرانش کند سرد.️

و آن شب بود که فهمیدم اگر ستارگان و ماه می درخشیدند،برای وجود تو بود اگر شب هایم با لبخند سر میشدند،برای وجود تو بود اگر با ذوق به انتظار پیامی می نشستم،آن انتظار برای وجود تو بود و حال که گویی با خواست خودم رفتی نه دگر ستارگان و ماه می درخشند نه دگر شب هایم با لبخند سپری می‌شوند و نه دگر با ذوق به انتظار پیامی از تو مینشینم با خود می اندیشم گویی با خداحافظی کردن از تو از زندگیم خداحافظی کردم!.😔💔️

میخوای بری برو ولی-
نری بپره از سرت فکر خونه نری عطرت تو اتاقم جابمونه نری خاطراتم باتوارزوشه نری رنگ موهات بشه قلب و روحت نری قدرتو ندونن اندازه من نرو درداتو بزار همش واس من نری برگردی بگردی دنبال من؟)️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و هفت:
شاید می‌خواست عذرخواهی کند، شاید می‌خواست بگوید دنبالت می‌آیم، شاید می‌خواست بگوید من قاتل نبودم، فقط خیلی دیر فهمیدم چطور باید زنده بمانم. اما هیچ‌کدام را نگفت. یا اگر گفت، فقط خودش شنید.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و شیش:
یک ماه دیگ؛
آن شب، وقتی خانه در سکوتی سنگین خوابیده بود، فیروزه دیگر با خودش جنگ نکرد. انگار جنگ تمام شده بود و فقط بازنده مانده بود. کنار تخت خالی نفس نشست، دست روی عکس او گذاشت و برای چند دقیقه فقط نگاه کرد. لب‌هایش تکان خوردند، اما صدا بیرون نیامد️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و سه:
یا از گوشه‌ی چشم، سایه‌ای دیده بود که فکر کرده اوست. خانه با او مهربان نبود. هر اتاق، هر صدا، هر لحظه، چیزی را یادآوری می‌کرد.
پدر یک روز فریاد زد که «باید جمعش کنی، زندگی ادامه داره.» و فیروزه در دلش خندید؛ خنده‌ای تلخ، بی‌جان، شبیه ترک برداشتن شیشه. ادامه دادن برای کسی ممکن بود که چیزی برای ادامه داشته باشد. اما او نداشت. آن‌چه مانده بود، فقط یک پوسته بود که با اکراه نفس می‌کشید️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و هفت:
فیروزه دیگر فقط عزادار نبود؛ داشت از درون می‌پوسید. اولش فکر می‌کرد این حالِ بد، طبیعی است. فکر می‌کرد باید بگذرد، باید زمان بگذرد، باید صبح‌های بیشتری بیایند، شب‌های بیشتری رد شوند. اما زمان به نفع او کار نمی‌کرد. هر روز که می‌گذشت، گناهش شکلِ تازه‌تری می‌گرفت. یک روز خودش را مقصرِ صدای ترمز ماشین می‌دید. روز دیگر مقصرِ رنگِ دیوار بیمارستان.️

*من قاتل نیستم *
پارت بیست و یک:
اما حالا انگار آن هم از دستش رفته بود. بعضی وقت‌ها فقط می‌نشست و به یک نقطه خیره می‌شد. بعضی وقت‌ها ناگهان بلند می‌شد و دنبال نفس می‌گشت، انگار تازه یادش افتاده که دختر کوچکش کجاست. بعد به خودش می‌آمد و دوباره می‌نشست. این لحظه‌های فراموشیِ کوتاه، بدترین شکنجه بودند.️

*من قاتل نیستم *
پارت نوزدهم:
وقتی از بیمارستان برگشتند، خانه دیگر همان خانه نبود. دیوارها همان بودند، در همان بود، فرش همان فرش بود، اما همه‌چیز انگار با خاکستر پوشیده شده بود. بوی نفس از تختِ مشترکشان رفته بود، اما غیبتش از همه‌چیز بیشتر حضور داشت. جای بالشِ او، جای کتاب‌هایش، جای گیره‌ی موی کوچکی که همیشه گم می‌کرد و آخر سر از لای پتو پیدا می‌شد، همه‌چیز مثل یک شوخیِ تلخ به نظر می‌رسید️

*من قاتل نیستم *
پارت هفدهم:
دلش می‌خواست برود کنار تخت نفس، صورتش را لمس کند، بگوید «من هستم»، بگوید «نترس»، بگوید «ببخش»، اما نفس دیگر آن‌جا نبود که بشنود. فقط جای خالی‌اش مانده بود؛ جای خالی‌ای که از هر حضورِ زنده‌ای دردناک‌تر بود. صدای دستگاه‌ها، صدای راه رفتن پرستارها، بوی الکل، نور سفید و بی‌رحم ️

*من قاتل نیستم *
پارت یازدهم:
و آخر سربی‌صدا می‌شکند. همان لحظه‌ای که پرستار با آن لحنِ خنثی و فرسوده خبر را گفت، فیروزه حس کرد زمین زیر پایش خالی شد. نه گریه‌اش آمد، نه فریادش. فقط نگاهش ماند روی لب‌های پرستار، روی کلماتی که دیگر معنی نداشتند، روی چهره‌ی مادر که یک‌باره خاکستری شد، روی دست‌های پدر که لرزیدند اما بعد سریع مشت شدند، انگار خشم راحت‌تر از درد بود.️

*من قاتل نیستم *
پارت هشتم:
الیاس، برادرِ بزرگتر، با نگاه‌هایِ گزنده‌اش، فیروزه را در آینه عذابِ وجدانش می‌دید. حضورش، بارِ سنگینِ گناهِ فیروزه را بیشتر می‌کرد. مینا، خواهرِ بزرگتر، با رفتاری سرد و بی‌تفاوت، فقط به وظیفه‌اش عمل می‌کرد. انگار این اتفاق، ربطی به دنیایِ منظم و بچه‌دارِ او نداشت.️

*من قاتل نیستم*
پارت دوم:
از قصه‌هایِ پریان تا نقشه‌هایِ فرار از زندگیِ پر از فریادِ پدر، همه‌چیز را با هم شریک بودند. نفس،نورِ کوچکِ دنیایِ فیروزه بود؛ تنها کسی که در طوفانِ خانواده، لنگرگاهِ امنِ او بود. هر شب، تا صبح بیدار می‌ماندند، از ترس‌ها و آرزوهایشان حرف می‌زدند، و در آغوشِ هم‌معنایِ بودن راپیدامی‌کردند.
اما آن‌شب معنایِ بودن‌به‌معنایِ رفتن تبدیل شد. ️

گاهی وقتا . .
حتی نزدیک‌ترین آدمای قلبت هم دیگه وایب قبل رو ندارن ؛
دیگه به دلت نمی‌نشینن ، دیگه همه رو نمی‌پیچونی تا فقط یکم بیشتر باهاشون وقت بگذرونی .
آره . . دقیقاً همینجاس ؛ که می‌فهمی قانون طبیعت فقط تنهایی رو برات برگزیده تا آسیب نبینی " مخصوصاً از تو رگیات " .️

شاید یه روز از ایران برم
گاهس دور شدن از چیزی یا جایی که دردناک ترینه برای تو لازمه حتی اگه خیلی عاشقش باشی وگرنه اخرش نابودی خودته اگه برم هیچوقت فراموشش نمیکنم؛شاید با نبودن من اوضاع بهتر بشه!️

نـامـه ای بـه خـودم ! 🫴🏻
میدونم داری روزای سختی رو میگذرونی میدونم فقط تورو دارم ، مراقبم باش ، گاهی حرفای امیدوارکننده ای میزنم تا افراد احساس خوبی بگیرن ازم ، شاید چیزایی که به من امید نداد برای اون ها نوری تو تاریکی شد..
میدونم داری آسیب میبینی میدونم نمیتونی حرفاتو به هیچکس رک بگی و بهشون بفهمونی داری آسیب میبینی ، داری داغون میشی ، داری خود واقعیتو از دست میدی:)
️

نام رمان: شب_تاریک_در_دل_شب
کاراکتر:
+خودم
_ زندگی
(پارت ۲)

_ ولی تو تصمیم نگرفتی که..
به این دنیا بیای پس حق تصمیم گیری تو زندگیت رو نداری
+من قراره عاشق بشم مگه اونا قراره جای من باشن؟!
من قراره برم سرکار اونا مگه قراره به جای من برن؟!
من قراره لباس بپوشم و غذا بخورم...مگه اونا قراره برا من تصمیم بگیرن؟!
این نا عدالتیه
_ میدونم...!
ولی مجبوری مجبوری با حرفای خانوادت
و مجبوری با حرف مردم زندگی کنی!
+ زندگی
_بله️

توکه نیستی ، زندگیمو/ زیره پای کی بریزم

واسه کی ، دلم بمیره / وقتی تو ، نیستی عزیزم

دسته سرده این زمونه / دستامو از تو جدا کرد

بازیه ، دوری و حسرت / با دلای ما ، چه ها کرد

عشق تو ، توی وجودم / تا همیشه ، موندگاره

همه آرزوم همینه / که ببینمت ، دوباره

دوریه تو داره آروم / من و ازپا، در میاره

رنگه پیری ، ذره ذره / تو وجودم پا میزاره ، پا میزاره

طاقت دوری ندارم / تو بیا ، بمون کنارم

ارزونیه قدم تو / همه ی دارو ن️

آخرین مهمان

شهرام نوزده ساله بود، اما احساس می‌کرد خیلی بیشتر از سنش زندگی کرده است.

تا چهارده سالگی، زندگی‌اش معمولی بود. پدر و مادرش گاهی دعوا می‌کردند، اما او همیشه امیدوار بود که همه چیز درست شود. اما یک روز، درست وقتی چهارده ساله بود، پدر و مادرش از هم جدا شدند.

آن روز، انگار چیزی در وجود شهرام شکست.

او بین دو خانه، دو خانواده و هزاران حرف ناگفته گیر افتاده بود. پدرش راه خودش را رفت و مادرش با غم و عصبانیت ز️

"پارت١٩_رمان درپناه تو"
..نوری رو دیدم که ارزشش از همه‌ی این دنیا بیشتره. الله من همون نوریه که خیلی روشنه ارزش اینو داره که آدم همه‌ی دل‌بستگی‌هاشو، حتی عشقم و ياخانوادم که قبلاً داشتم رو، براش کنار بذاره.»
 قلبم فشرده شد. احساس می‌کردم دارم اون  رو از دست می‌دهم، نه فقط به خاطر دینش، بلکه به خاطر تغییری که در وجودش رخ داده بود. گفت:
«الان فقط بندگی خدا و ایمان به دینش برام اولویت داره.»
با تمام وجودم احساس..️

شب تو آسمون ماهم خوابیده
لحافی از ابر رویش کشیده
از تو جنگل از اون پاییننا
صدای میاد صدایی تنها
بیاد روزای که با این لالایی می خوابیدیم حیف که دیگه اون صدا نیست️

- کودکی در درون خود دارم
کودکِ عاشقی که دریایی‌ست
عاشقِ دختری که دریا هم
مثلِ او بیکرانه زیبا نیست!

کودکم با حضورِ او حس کرد
ذوقِ دل‌بستگی به دنیا را
ناگهان رفت و دیدم آن شب‌ که
کودکم گریه کرد دریا را ❤️‍🩹››
️

کنار پنجره ایستاد و کامی از سیگارش گرفت و گفت:
میدونی چیه ؟؟
نع نمیدونم
اعتماد کردن تاوان داره ، تاوانشم تو الانه چون بعد اینکه دلتو شکوند به فرد دیگری تبدیل میشی
پس حواست باشه فرد مقابلت کیه که داری بهش اعتماد میکنی...:)🫠🖤️