شعر «یادت در دلم غوغا میکند»: غزلی برای زندهیاد ژاله علو:
جالب است بدانید وقتی به یاد کسی میافتید که از دست دادهاید، مغز شما همان نواحیای را فعال میکند که در هنگام درد فیزیکی فعال میشود. این توضیح علمی همین حس «آتش در سینه» است. از سوی دیگر، خاطرات نوستالژیک ترشح دوپامین را افزایش میدهند، به همین دلیل است که در کنار رنج، نوعی التیام هم حس میکنید—«معجزهای همچون مسیحا». آیا واقعاً میتوان این پارادوکس را به نفع بهبود روانی مهار کرد؟
راهکار:
این شعر مرثیهای زیباست. شاید آن «معجزه» که از یاد معشوق میگیرید، در حقیقت بازتاب نیاز طبیعی مغز به حفظ پیوند عاطفی پس از فقدان است. جالب است که یادآوری خاطرات عزیزان ازدسترفته، همان مسیرهای عصبی عشق فعال را روشن میکند—گویی مغز هرگز فراموش نمیکند.