نامه‌های نخوانده‌ای که همه چیز را فرق می‌کرد:
مطالعه‌ای در روانشناسی نشان می‌دهد ذهن ما دچار «توهم شفافیت» می‌شود: فکر می‌کنیم احساسات ناگفته‌مان برای طرف مقابل آشکار است، در حالی که هیچ نشانه‌ای دریافت نکرده. نوشته‌هایت را نخواند، پس تو هم در خلاء ذهنی‌ات با شبحی از او حرف زدی، نه خودِ واقعی‌اش. این یعنی قدم زدن در هزارتوی «چه میشد اگر» که هرگز به واقعیت متصل نیست. زنده‌ترین خاطره‌ها اغلب آنهایی‌اند که فقط در سر ما کامل شده‌اند. تا حالا شده نامه‌ای که هرگز نفرستادی، از خودِ رابطه واقعی‌تر باشد؟
راهکار:
این «اگر» یک پناهگاه ذهنی است: ما را از پذیرش پایان واقعی منحرف می‌کند. نوشته‌هایت را نخواند، اما تو با نوشتن، بخشی از خودت را نجات دادی. شاید روایت ناتمام رابطه، کامل‌تر از حل شدنش باشد؛ چون حالا تبدیل به یک افسانه‌ی شخصی شده که در آن همیشه قهرمان عاشق در انتظار یک جرقه می‌ماند. این نسخه‌ی ایده‌آل‌شده، شاید از واقعیتِ احتمالیِ «خوانده شدن و باز هم فاصله» زیباتر باشد.