فریاد ناامیدی: شعری با طعم اعتراض و رهایی:
این شعر با بیانی کوبنده و سرشار از استعاره، نمادی از فرسایش روحی و تسلیم در برابر قضاوتهای بیرونی است. در ادبیات فارسی، گاهی این شیوه اغراقآمیز در ابراز ناامیدی، نه فقط بازتاب دردی شخصی، بلکه اعتراضی عمیق به ساختارهای اجتماعی یا فشارهای محیطی است که فرد را به مرز نفی خود میکشاند.
راهکار:
در لحظات ناامیدی، نوشتن و بیان احساسات به شیوه هنری میتواند راهی برای پردازش درونی و حتی یافتن ریشههای نارضایتی باشد؛ زیرا هنر دریچهای برای خودشناسی و رهایی است.