متن های بلند شعر / بهترین متن شعر [پیشنهادی]

دل به هرکس می‌سپاری، پای احساست بمان؛
من که رفتـم، پای قلب قـدر نشنـاست بمـان؛

من به گلهایی که می‌خشکند عادت کرده‌ام؛
تو همیشه عاشـق ارکیـده و یاست بمـان!

زود دستم را زمین انداختـم در این قمـار!
با همان سرباز و شاه و بی‌بی ‌و آست بمان:)

ظاهراً معیار تو چیزی به غیر از عشق بود!
تا ابد پابنـد آن معیــار و مقیـاست بمـان!

کندوکاو و فکر کردن مال قبل از عاشقی‌ست..
عاشق هر کس که هستی پای احساست بمان.
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌🫠🖤️

عاشقی جرم قشنگی ست مرا دار نزن
شده‌ام عاشق تو عشق مرا جار نزن
❤️
ای‌که از راز دل عاشق من باخبری
عشق پنهانم را تهمت انکار نزن
❤️
شده‌ام بسته به عشقت،به یقین می‌دانی
پس توهم قلب مرا زخمِ بسیار نزن
❤️
خواستم تاکه شوم عاشق شیرین‌صفتت
عشق شیرین مرا،مهر خریدار نزن
❤️
عاشقم باش عزیزم تو نگو عشق خطاست
به خطا زخم براین عاشق تب‌دار نزن
❤️
من که دیگر شده‌ام عاشق و دلبسته تو
تو بیا سنگ براین خسته بیمار نزن
❤️
️

من اگر دل بدهم ، دل نشکستن بلدی ؟
تا ابد مال تو باشم تو نرفتن بلدی ؟

ﺑﻠﺪی ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻨﻢ ﺟﺎ ﻧﺰﻧﻰ رد ﻧﺸﻮی ؟
ﻣﻦ اﮔﺮ ﺷﻜﻮه ﻛﻨﻢ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻠﺪی ؟

ﺑﻠﺪی دل ﺑﺒﺮی ﻋﺸﻮه ﻛﻨﻰ ﻧﺎز ﻛﻨﻰ
ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ ﻫﺎ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻧﺎز ﻛﺸﻴﺪن ﺑﻠﺪی ؟؟

ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺷﺎﻋﺮ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﺸﻮم ﭘﺮﺳﻴﺪی
ﺑﻴﺘﻰ از ﻋﺸﻖ ﺑﮕﻮ ﺷﻌﺮ ﺳﺮودن ﺑﻠﺪی

ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺳﻮژه ی ﻧﻘﺎﺷﻰ اﻣﺮوز دﻟﻢ
ﺑﻨﺸﻴﻦ ﭘﻠﮏ ﻧﺰن ﺧﻮب ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻠﺪی

دو ﺳﻪ ﺧﻄ ﻋﺸﻖ ﺑﺮای دل ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻨﻮﻳﺲ
ﻫﻤﻬﻰ دار و ﻧﺪارم ﺗﻮ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟️

جناب سعدی میگه که:
به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

به غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح
تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم ازوست
🌿🕊️️

شعر حافظ:
یا رب اندر دل ان خسرو و شیرین انداز
که بر رحمت گذری بر سر فرهاد کند
حالیا عشوهٔ عشق تو ز بنیادم برد
تا دگر فکر حکیمانه چه بنیاد کند
گوهر پاک تو از مدحت ما مستغنی است
فکر مشاطه چه با حسن خداداد کند
امتحانی کن که بسی گج مرادت بدهند
گر خرابی چو مرا لطف تو اباد کند

صفحه ی 234 کتاب دیوان حافظ شیرازی 🤎🌹️

من از او گفتم او از قلبش
از من نتپید و ندید قلبم
از بی تو بودن من رنج دارم
از روز های بی تو من ترس دارم
از گرگ میش سپیده دم گفتم
از نبودت در بسترم گفتم
سکوتت را شنودم
غرورم را شکوندم
تیکه های برنده اش را جمع کردم
تیزی بر رگ کشیده با دنیا قهر کردم
در نبودت در عبورت من همونم
در جهانم غرق شدم و محو همانم
تیله های کهربایی
حکم گنج و عشق ربایی،
انتظار بازگشت
دیدگانت خار گشت:(:️

گریه کن عیبی ندارد، دل سبک‌تر میشود،
در گلو بغضت بماند، چشم دل تر میشود،

زندگی بالا و پایین دارد... اما چاره چیست؟
گر بخواهی، گر نخواهی، زندگی سر میشود...

️

نه تو می مــانی و نه انــدوه
... و نه هیچیـــــک از مردم ایــــن آبادی...
به حباب نگـــــران لب یک رود قســــم،
... و به کوتاهــــی آن لحظه شـــــادی که گذشت،
غصــــه هم می گــــذرد،
آنچنــــانی که فقط خاطــــره ای خواهـــد ماند...
لحظه ها عریاننــــد.
به تن لحظـــه خود، جامه انــدوه مپوشان️

گاهی اوقات دلم میخواهد
در تاریکی گم بشوم
از خودم میگریزم
از خودم ک همیشه ؛
مایه ازار خودم بوده ام
از خودم ک نمی دانم
چه میکنم و چ می‌خواهم...
«نمیدانم کدام شاعر»️

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
يك نفر در آب در آب دارد می سپارد جان
يك نفر دارد که دست و پای دائم می زند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را
تا توانایی بهتر را پدید آرید
آن زمان که تنگ می بندید بر کمرهاتان کمربند
در چه هنگامی بگویم من ؟
یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان...!️

گفتمش دل میخری؟
پرسید: چند؟
گفتمش دل مال تو تنها بخند
خنده کردو دل ز دستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود :)))️

‹‹ با اجازه غزلی تازه فدایت کردم...
بر سر سجده نه در شعر دعایت کردم،
با اجازه ز همه دست کشیدم امشب،
و تو را از وسط جمع سوایت کردم
با اجازه ز تو و چشم و لبت می گویم
چه کنم دست خودم نیست هوایت کردم،
با اجازه تو طبیبی و منم باز مریض...
تو بزن بوسه بگو باز دوایت کردم!
با اجازه به خیالات خودم می پیچم،
مثلا بودی و این بار صدایت کردم..
با اجازه ز شما و بی اجازه ز همه...
بوسه بر شعر زدم باز دعایت کردم! :) ››️

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
او که هرگز نتوان یافت همانندش را
منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را
قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت
مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را
️

بادی‌که‌دَر‌زمانه‌بَسی‌شَمع‌ها‌بِکُشت
هَم‌بر‌چِراغدان‌ِشُما‌نیز‌بُگذرَد
زین‌کاروانسَرای،بَسی‌کاروان‌گُذَشت
ناچار،کاروان‌ِشُما‌نیز‌بُگذرَد
_سیف‌فرغانی️

دوست دارم
و نمیدونم چطوری تمام عشقم رو
با این دوتا کلمه خلاصه کنم،
اما میدونم اگه قرار بود
یه نفر تا اخر دنیا دوستت داشته باشه
حتا بیشتر از خودت!
بی شک اون آدم منم،
حس من به تو مث لمس کردن اَبره
و بو کردن ماه آسمون...
و نوشیدن از اولین قطره بارون:)
لبای تو خشمزه ترین مزه های دنیا رو زیر سوال میبره
و توی تلخ ترین روزام تسکینه🩷𝑨𝒚𝒏𝒂𝒛🌱✨️️

دختر همسایمون رفته 60 میلیون
خرج زیبایی کرده‌ ک خواستگار بیاد براش




من حاضرم با نصف همون پول باهاش ازدواج کنم

نهایتا با دقت بهش نگاه نمیکنم 😁😂😂😂😐😄😂😂️

هزار سال، میان جنگلِ ستاره‌ها پی تو گشته‌ام.
ستاره‌ای نگفت کز این سرای بی کسی، کسی صدایت می‌کند؟
هنوز دیر نیست...
هنوز صبر من به قامت بلند آرزوست.
عزیز هم‌زبان، تو در کدام کهکشان نشسته‌ای؟»
﮼ابتهاج﮼️

سهراب سپهری درباره شکستن دل می گوید:
آنگاه که غرور کسی را له میکنی،
آنگاه که بنده ای را نادیده ای انگاری،
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران میکنی،
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش میکنی،
آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی!
آنگاه که خدا را می بینی و بنده ی خدا را نادیده می گیری،
می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز میکنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟!!🙂🐾

️

زمستان را بنگر
چه بی صدا از درد خود مینالد...
نه گریه زاری میکند
نه های و هویی دارد
اما در دلش قلبی محزون دارد
زمانی هم تابستانی بودم...
ولی حال زمستانم
بی صدا گوشه ای، به تماشای جهان نشستم
برنمی آید کاری ز من
جز صبر و امید و تظاهر به خوب بودن هایم♡ᵕ̈️

دلـَبر...💕
دوستت دارم بیشتر از عـشق آدم و حوا
بـیـشتر از علاقه خـسرو شـیرین
بـیشتر از مـحـبت لیلی و مـجنون (:
بـیشتر از بـرگ های درخـت های جـهان
بـیشتر از نـور روشـن خـورشید
بـیشتر از مـهـربانی یـه مـادر...
بـیشتر از بی نـهایت دوستت دارم ♥️💍️

ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رود
وآن دل که با خود داشتم، با دل‌سِتانم می‌رود
من مانده‌ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می‌رود
در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود
- سعدی️

ما ز هر صاحب دلی یک رشته فن آموختیم،
عشق از لیلی و صبر از کوه کن آموختیم،
گریه از مرغ سحر، خودسوزی از پروانه‌ها...
صد سرا ویرانه شد، تا ساختن آموختیم
#شهریار️

بخواب ای دل که دلداری نداری
در این دنیا دگر یاری نداری
کنی غم را تو مهمانِ دلِ خود
ولیکن هم تو غمخواری نداری
تو را با غصه ی دنیا چه کار است ؟!
جز این غم ها چرا کاری نداری ؟!
غریب و نادمی ای جانِ عاشق
ولی ای جان پرستاری نداری...️

آنگا‌ه‌که‌قلمم‌شکست ، شروع‌به‌نوشتن کردم .
اماچه‌کسی‌می‌دانست‌که‌دستم‌رازخمی خواهد کرد؟
البته‌قلبم‌راهم‌زخمی‌کرد ؛
قلب‌ودستی‌که‌دیگر‌جانِ‌ادامه‌دادن نداشتند . شاید‌آن‌قلم‌شکسته‌به‌من‌کمک‌کرد ،
البته‌اطمینانی‌ندارم‌اصلاً . اما‌اگرآن‌زخم‌نبود ، زهر ِقلم‌درخونم‌جاری‌نمی‌شد .
دیگرنمی‌دانستم‌افکار ، گریه‌هاوعذاب‌هایم راکجا‌پیاده‌کنم .
البته‌ازابتداهم‌چنین‌جایی‌نداشته‌ام .
اماپس‌ازنفوذ ِزهر ِقلم‌توانستم‌مکانی‌برای خالی‌کرد️

اِشتیاقی کِه به دیدارِ تُو دارَد دِلِ مَنْ
دِلِ مَنْ دانَدُ، مَنْ دانَم و دِلْ دانَد و مَنْ؛
خاکِ مَن گِلْ شَوَدُ و گُلْ شِکُفَدْ اَز گُلِ مَنْ!
تٰا اَبَد مِهرِ تُـ بیرونْ نَرَوَدْ اَز دِلِ مَنْ :)️

#بیوگرافی

تو هنوز
‌در زیباترین اتاقِ قلبِ منی.
‌تمام روز اگر
‌از هم رنجیده و دور باشیم
‌باز هم، شب که خواب افتاده‌ای
‌روی‌ات پتو می‌کشم.

️

میگویند در یک مجلسی از ژولیده نیشابوری پرسیدند: میتوانی فی البداهه شعری بگویی که ده تا کلمه " دل " درآن باشد و هر کدام معنای مختلفی داشته باشد.
و او رباعی زیر را در همان مجلس سرود.

دلبری با دلبری دل از کفم دزدید و رفت
هرچه کردم ناله از دل سنگدل نشنید ورفت
گفتمش ای دلربا دلبر ز دل بردن چه سود؟!
از ته دل بر من دیوانه دل خندید و رفت
️

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس
زهر هجری چشیده‌ام که مپرس

گشته‌ام در جهان و آخر کار
دلبری برگزیده‌ام که مپرس

آن چنان در هوای خاک درش
می‌رود آب دیده‌ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده‌ام که مپرس

سوی من لب چه می‌گزی که مگوی
لب لعلی گزیده‌ام که مپرس

بی تو در کلبه گدایی خویش
رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس️