تجربه های قشنگ عاشقی؛ حس خوب دوست داشتن واقعی:
عشق در مغز مثل انفجار کنترلشده دوپامین است؛ همان مسیر پاداشی که با شکلات و حتی اعتیاد فعال میشود. پژوهش کالج آلبرت اینشتین نشان داد نگاه به عکس معشوق در کسری از ثانیه هسته دمی را روشن میکند؛ همان ناحیهای که در قماربازان حرفهای هنگام ریسک فعال است. برای همین از دست دادن عشق سندرم ترک واقعی دارد. اگر عشق شیمیایی است، چرا باز هم انتخابش میکنیم؟
راهکار:
این حسِ «بعضی تجربهها قشنگن» را میشود مثل یک فیلتر ذهنی دید: مغز خاطرات خوش را پررنگ و لحظات سخت را کمرنگ میکند تا روحیه و بقای رابطه حفظ شود. پس لذت این جمله فقط نوستالژی نیست؛ یک میانبر عصبی برای تحمل جهان است.