بی همتا بودن عشق

شعر عاشقانه بی‌همتای من؛ عطر و لبخند تو:

بوی بدن هر انسان تحت تأثیر ژن‌های سازگاری بافتی است؛ پژوهش‌ها نشان داده انسان‌ها ناخودآگاه بوی جفتِ سازگارتر از نظر ایمنی را جذاب‌تر می‌یابند. همچنین بویایی برخلاف بینایی و شنوایی تقریباً بدون عبور از تالاموس به آمیگدال و هیپوکامپ می‌رسد؛ برای همین یک عطر می‌تواند خاطره را مستقیم روشن کند. شاید «عطر تو» نه استعاره، که میان‌بر عصبیِ خاطره است.

راهکار:

این متن را می‌توان این‌طور خواند: عشق، جزئیات معمولی را بی‌جایگزین می‌کند؛ عطر و لبخند نشانه‌اند، نه مدرک. جای مقایسه‌های مطلق، یک خاطره‌ی نیمه‌واقعی از همان عطر یا لبخند، شعر را از تعریف مستقیم به کشفِ مخاطب می‌برد.