عاشق کسی شدن

فقط تو؛ شعر عاشقانه دل سپردن و شیدایی:

از دیدگاه عصب‌شناسی، عشق پرشور همان مدار اعتیاد را فعال می‌کند؛ کاهش سروتونین، افزایش دوپامین و مهار قشر پیش‌پیشانی. عبارتی مثل «دل من جای کسی نیست» یعنی سوژه عشقی به «ارزش مرجع» مغز تبدیل شده و سایر محرک‌ها کم‌رنگ می‌شوند. جالب‌تر اینکه پژوهش‌ها نشان داده‌اند این حالت معمولاً ۱۲ تا ۱۸ ماه دوام می‌آورد، چون مغز به آن «ماده» عادت می‌کند. آیا این انحصار، یک بازنویسی موقت هویت است یا شروع عشق واقعی؟

راهکار:

بازنویسی تازه: تصور کن در شهری قدم می‌زنی که همه‌چیز سیاه‌وسفید است و تنها رد پای او رنگی است؛ همین «رنگی‌بودن» یعنی جای دل دادن. این استعاره را در شعر بعدی گسترش بده.