متن های بلند شعر / بهترین متن شعر [پیشنهادی]

.
تو دلیلِ اعتقادم به عشقی
تو دلیلِ دیوونگیِ منی
تو‌ فرشته‌ کوچولویِ منی
تو تنها همیشگیِ منی
تو‌ قشنگ‌ترین‌ تعهد‌ِ منی
تو امیدِ بینِ همه‌ حسایِ بدَمی🫂💙
.️

جای معلم ادبیاتامون خالیه!

که کلی تفسیر بیارن برامون که معشوق اینجا یعنی عشق فرازمینی!


بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را
به من آورید آخر صنم گریزپا را

وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم
همه وعده مکر باشد بفریبد او شما را

به ترانه‌های شیرین به بهانه‌های رنگین
بکشید سوی خانه مهِ خوبِ خوش‌لقا را

چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان
که رخ چو آفتابش بکشد چراغ‌ها را️

هرچه بادا، غمِ هجران، برِ آن جان بکشد
سایه‌ی زلفِ تو بر چهره‌یِ گلگونِ نگار

افکند سایه که دل، حسرتِ جنت بکشد
آن همه ناز و کرشمه که کنی بر دلِ من

باید از عشقِ تو، جان، آهِ ندامت بکشد
چون به لبخندِ تو، دورانِ زمان می‌چرخد

چشمِ بد دور، که بد، فتنه و غارت بکشد

_Taeh_️

گیسویِ مشک فشانت به شبِ مویِ سیاه
گو که از عشقِ تو شب، قصّه‌ی زُلفَت بکشد

گرمیِ عشقِ تو در سینه‌ی مجنونِ خراب
آتشِ حسرتِ جانسوزِ حکایت بکشد

لبِ لعلِ تو به هر بوسه شرابی ناب است
که زِ پیمانه‌ی او، روحِ نهایت بکشد

هر نفس، یادِ تو در حلقه‌یِ جانم جاری است
این چه سودا که زِ سر، عشقِ تو غارت بکشد؟

جانِ ما در طلبِ رویِ تو، ای یارِ نگار
هرچه بادا، غمِ هجران، برِ آن جان بکشد

ادامه پست بعد
_Taeh_️

‹ از آینه بپرس نامِ نجات‌دهنده‌ات را . . ›
این ، یه جریانِ پیوستهٔ امید تویِ رگ‌هایِ
فروغ بود تا روزی كه شعرِ
‹ سوگند به آغاز فصلِ سرد › رو در توصیفِ
روزِ مرگش نوشت و توش برایِ نجات‌دهنده
سوگواری کرد :
‹ نجات دهنده در گور خفته است : )'🔓' ›️

دلتنگ نگار
یک جام می ازدست تو به
دل کار کرد
چون جام می مستی به سر
بسیار کرد
روزی که دل هوای وصل به
رُخ گل کرد
تا که آن همه سر مستی به
آن دیدار کرد
عارف..🌹ل🌹ا💚و.ص🌹🌹🌹ه+️

دیداردرگلزار
نگارم سالها با ناز غمزه دل
زما ببرد
درهوای رویت که یادت گل
رعنا ببرد
در خیالت دلم در هوای شهر
تهران شد
سوختم تا جمالت چشم را به
تماشا ببرد
عارف..تو🌹ل🌹ا💚و.ص🌹🌹🌹ه+️

ﭼﺸﻤﻮن ﺳﻴﺎﻫﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮـבم בر اﻧﺪاﺧﺘﻪاﻳﻦ בل ﭘﺮﻳﺸﻮن ﻧﺸﺪـہ اﻳﻦ ﺑﺎزﻳﻮ ﺑﺎﺧﺘﻪﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻢ ﺑﻰ ﺗﻮ ﻫﻰ ﺑﺪ ﻗﻠﻘﻰ ﻛﻦﺑﻴﺎ و ﺑﺎ ﻗﻠﺒﺖ اﻳﻦ ﻗﻠﺒﻮ ﻳﻜﻰ ﻛﻦﺑﻴﺎ و ﺑﺬار ﺗﺎج בﻟﻤﻮ رو ﺳﺮت ﺧﻮـבت ﻗﺸﻨﮕﻢ️

هرگز فراموشم نخواهد گشت ،هرگز
آن شب که عالم ، عالم لطف و صفا بود
من بودم و توران و هستی لذتی داشت
وز شوق چشمک میزد و رویش به ما بود
ماه از خلال ابر های پاره پاره ...!️

پروانه
سوختی تو جانم تا
کی بنوازی مرا
کی تو از مهر چارهء
سازی مرا
چون شدم از عشق
شمع آن رخت
تاکی مثل پروانه به
جانبازی مرا
🌹عارف🌹 🌹 🌹 💚.
🌹تول او ص.د🌹ق🌹+️

ز تابِ جهان افتادی
در پستویِ خلوتِ زمین
در قعرِ تاریکِ تاریخ گریستی
از تابِ غمِ این جهان
و اکنون
از آن فرازِ سیاهی
باریکه‌نوری افتاده است
بر کفِ سردِ این سیاهچال
ابرها در آسمان می‌غلتند
سایه‌یِ ابرها بر تنِ دیوار می‌خزد
و پرستوها به حالِ زندانی می‌خوانند؛
آوازی را که
هرگز به گوش‌های او نرسید. ️

باید با من حرف می زدی
من محتاجِ یک جمله بودم
جمله ای از تو
که مرا از آغوش زنجیرهای نَنوشتن، برهاند.
باید با من حرف می زدی
تا چیزی می نوشتم
کلیدِ ادامه‌ی زندگی در حنجره‌ی تو بود
در صدای تو
تویی که در من، من را گُم کرده بودی️

∙∙·▫▫ᵒᴼᵒ▫ₒₒ▫ᵒᴼᵒ▫ₒₒ▫ᵒᴼᵒ یاבتـہ اولین لحظـہ בیـבار قسم خورבیم براے هم بشیم یار بگو چنـב تا شـבט گامتو ر؋ـتے منو گذاشتے با בلم گر؋ـتار ᵒᴼᵒ▫ₒₒ▫ᵒᴼᵒ▫ₒₒ▫ᵒᴼᵒ▫▫·∙∙️

Bana unuttuğum bir şiiri hatırlatıyorsun ve hiç çalınmayan müzik ve orada olup olmadığımı bilmiyorum!

تو مرا به یاد شعری میندازی که فراموشش کرده ام و موزیکی که هیچگاه پخش نشده و جایی که نمیدانم در آنجا بودم یا نه!️

ای دلِ من، دَشتِ گل‌هایِ لاله
اون سرِ کوه، یادِ یارِ من، داره می‌سوووخت

می‌خواهم بروم، اون طرفِ رود
با عشقِ من، تا تهِ دنیا، می‌دوم

شب‌هایِ تاریک، ستاره‌اش می‌درخشه
دل من، با یادِ او، همیشه می‌تپه

بیا که دنیا رو بهم بزنیم، یه کاری بکنیم
که همه‌ی دنیا، بفهمه، عشق یعنی چی
️

🕊◈•✾*مــنِ گِـــــــدا و تمن‍ّـایِ وصــل او؟! هِیـهــات
مگر به خواب ببینم خیالِ مَنظر دوست
اگر چه دوست به چیزی نمی خرد ما را
به عالَمی نفروشیم مویی از سر دوست
#حافظ🕊◈•✾*

️

ماجراي  من و تو
باور باورها نیست
ماجرایی‌ست
که در حافظه‌ی دنیا نیست
نه دروغیم
نه رویا
نه خیالیم
نه وهم
ذات عشقیم
که در آینه ها پیدا نیست...
#محمدعلی بهمنی️

گفتمش
شیرین ترین آواز چیست ؟
چشم غمگینش به رویم خیره ماند
قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه
افتادش به گیسوی بلند
زیر لب غمناک خواند
ناله زنجیرها بر دست من
گفتمش
آنگه که از هم بگسلند
خنده تلخی به لب آورد و گفت
آرزویی دلکش است اما دریغ
بخت شورم ره برین امید بست
و آن طلایی زورق خورشید را
صخره های ساحل مغرب شکست
من بخود لرزیدم
از دردی که تلخ
در دل من با دل او می گریست
گفتمش
بنگر د راین دریای کور
چشم هر اختر چراغ زورقی ست️

نه آرامشت را به چشمی وابسته کن
نه گرمای دستت را به دستی دلخوش کن
چشم ها بسته می شوند و دست ها مشت
و تو می مانی و یک دنیا تنهایی..

✍ فروغ فرخزاد

️

مستی چشمانِ تو غرقِ شرابم می‌کند
دور بودن از برت خانه خرابم می‌کند
من‌که بودم عاشق و دلباخته‌ی چشمان تو
آتشِ عشق ات مرا هر لحظه آبم می‌کند
نیمه شب‌ها با خیالت می‌روم خوابِ عمیق
چون که یاد‌ت هرشبی من را کبابم می‌کند
بس‌که مجنون تو لیلا بوده‌ام‌ هر روز و شب
آدم و اِنس و بشر، مجنون خطابم می‌کند
دوست‌ دارم تا همیشه بینم آن‌ چشمِ تو را
هر دو چشمانت مرا مست شرابم میکند!‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌️

من دیوانه چشمان تو هستم، من در نگاه تو گم شده‌ام. درست است که از دستانت دورم، اما می‌توانم از دور آنها را لمس کنم. من تمام زندگی‌ام را فدای یک تار موی تو می‌کنم. می‌خواهم در آغوش تو غرق شوم. هیچ‌کس نمی‌تواند تو را از من بگیرد.️

‹ سختی ولی سنجیدنت را دوست دارم،
فلسفه ای، فهمیدنت را دوست دارم،

آرامشی، مثلِ هوایِ بعدِ باران . .
حسِ خوشِ بوییدنت را دوست دارم ›


ܢܚ݅ߊ‌ܘ ܢ̣یࡅ߳ߺߺܙ️

جمالت در خیالِ من،چو مهتابی است تابان‌
نمی‌گنجد در این واژه،تو از هر وصفی پنهان‌
به مهربانی ندیدم من کسی در کلِ این عالم
تو بودی آن‌که از گل‌ها،شدی در قلبِ من جان‌تر
گذشتی از کنارِ من، دلم از فکر تو بگریخت
ولی افسوس،شد این دل به یادِ تو شتابان‌تر!
چه داری در نگاهِ خود که من بی‌تو نمی‌بینم؟
که بی یادِ تو می‌گردم،از این بی‌تابی‌ام ویران‌
امیدِ من،که روزی این خیالِ دور،جان گیرد
کنارم باشی و ای کاش، شود این فصل ما اسان️

واژگون کن این گاریِ پُر ز لاشه و زَخم
که هجومِ تباهی‌اش ربوده جان و چَشم

به زیرِ پرتگاه آی و مرا ز خاک بجوی
ز آن میانِ خرابه، تن ماتم را بشوی

زیرِ درختِ زیتون، گوری آرام بِکن
مرا به ریشه‌ی خاموشِ او پیوند بِزن

دانه‌ای سیب بنه در دل تب زده ز عُریانی
تا ز خاکِ یخ‌زده‌اش بروید عُصیانی

در این جهانِ چرک، شعله‌ای گر برخیزد
فساد را چو برگِ خشک، از ریشه می‌ریزَد
️

امیلی دیکنسون، (شاعر آمریکایی):

امید همچون پرنده‌ای است که بال و پر دارد، در روح ما لانه می‌گزیند، بدون گفتن هیچ کلمه‌ای، آواز می‌خواند و هرگز متوقف نمی‌شود…

️

در و دلِ جانم غمی به قامتِ کوهِ دماوند شده
آتشِ زخمِ روزگار در درونم شعله‌ور و چون تفتان شده.
منی که پیش‌تر دلم چون دشتِ سوسن سرسبز بود و شاداب،و قلبم چون رودِ کارون زلال و آکنده از امید و طراوت.
آن شکوهِ گذشته کجاست؟
اکنون درونم جز طنینِ غم، چیزی نمانده…

دُربانو️

رخساریار
بوی خوش از رخ یار چون گل
نسرین بود
آمدی تا به کنار که توان بر من
مسکین بود
خوش هوایست جهان ز نگاهم
به رخسارنگار
هدیه از گل به جان که نگاه مژده
شیرین بود
عارف..🌹🌹 ل اوص💚د..ه🌹🌹️

حالا که وقت با هم بودن ماست !
وقت خوش گلبوسه چیدن ماست !
بی بهانه بیا در آغوشم
عاشقانه بگیر در آغوشم !!

« شعر نوسخن »️