تنهایی و شعر

زنان در شعر رقصیدند اما خنده را گریستند:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد خنده یک رفتار اجتماعی است که با ترشح اندورفین و اکسی‌توسین، استرس را کاهش می‌دهد. سرکوب آن نه تنها شادی را می‌گیرد، بلکه سطح کورتیزول را بالا برده و به افسردگی دامن می‌زند. شاید به همین دلیل است که زنان در شعرهایشان خندیدند اما در واقعیت فقط گریستند. آیا خنده سرکوب‌شده همیشه به گریه تبدیل می‌شود؟

راهکار:

این متن تلخی سرکوب را با زیبایی شعر پیوند می‌زند. اما نکته‌ای که کمتر به آن توجه می‌شود این است که خنده تنها واکنش جمعی است که در انزوا ممکن نیست؛ شاید به همین دلیل است که در شعرها جایی برای آن نمانده. می‌توان این روایت را به چالش کشید: آیا واقعاً خنده در شعر هم غایب است؟ یا شاعر آن را در سکوت فریاد زده؟