وقتی فحشهایت هم عاشقانه است؛ روایت یک عشق سمی:
در روانشناسی، این تناقض «وابستگی ضربهای» نام دارد. سیستم پاداش مغز وقتی بعد از یک محرک منفی (فحش) ناگهان محبت (بوسه) دریافت میکند، دوپامین بیشتری ترشح میکند. این چرخه، دقیقاً مثل قمار، فرد را به رابطهای سمی معتاد میکند. جالب اینجاست که چشمِ ضعیف تو، رنگ لب را خوب میبیند؛ چون مغز، تشنهٔ همان لحظهٔ تسکین است.
راهکار:
اینکه فحشها تو را اوراق کرده اما لبهایش را درمان میدانی، مثل این است که سم را با زهر پادزهر کنی. اینجا عشق یک چرخه اعتیاد است، نه یک احساس خالص. شاید وقت آن رسیده بپرسی: چرا لانه بودن کافی نیست و خانه شدن را در دیگری جستجو میکنی؟