همه بهانه از توست: شعری از عشق و شیدایی:
در روانشناسی شناختی، «خطای بنیادین اسناد» تمایل ما به نسبتدادن رفتار دیگران به شخصیتشان است. اما در عشق، عاشق برعکس عمل میکند: همه چیز را به معشوق نسبت میدهد – حتی گریههای بیدلیل. این شعر دقیقاً همان مکانیزم را نشان میدهد: معشوق نه فقط منبع شادی، بلکه منبع غم هم میشود. جالب نیست که عشق اینقدر منطق اسناد را وارونه میکند؟
راهکار:
این شعر نمایی از اسناد کامل احساسات به معشوق است. در روانشناسی، این پدیده «اسناد افراطی» نام دارد که میتواند زیبا اما گاهی نشاندهنده وابستگی عاطفی باشد. شاید بد نباشد به این فکر کنید که چقدر از شادی و غمتان را به یک نفر نسبت میدهید.