بیو غمگین |متن کوتاه و غمگین

آدم برفی و همون شال گردنی که گرمش میکرد کشت 🍂🖤️

بعضی آدم‌ها فقط می‌روند، اما جای خالی‌شان نمی‌رود.
می‌ماند وسط خانه، وسط شب، وسط یک آهنگ قدیمی، وسط خیابانی که دیگر از آن عبور نمی‌کنی. می‌ماند و هر بار بی‌اجازه دست می‌گذارد روی همان زخمی که خیال می‌کردی خوب شده است.️

زندگی وقتی سخت میشه که :
کسیو نداری که باهاش درد و دل کنی
کسی درکت نکنه
همه ناامیدت میکنن
هیچکس نمیفهمه داری از درون نابود میشی
و تازه میفهمی که از بین انسان ها فقط خودتو داری
🥲🙃🙂️

گاهی چنان در تاریکیِ درون گم می‌شویم که نورِ هیچ حقیقتی قادر به یافتنمان نیست .️

- #پ‍‌ی‍‌ر ش‍‌دن ب‍‌‌ه #س‍‌ن ن‍‌ی‍‌س‍‌ت:/
م‍‌‍‌ی‍‌دون‍‌ی ک‍‌ج‍‌ا #م‍‌‍‌ی‍‌ف‍‌هم‍‌‍‌ی پ‍‌ی‍‌ر ش‍‌دی.؟
وق‍‌ت‍‌ی ک‍ہ #ی‍‌هو ب‍‌‌ه خ‍‌ودت م‍‌‍‌ی‍‌ای
م‍‌‍‌ی‍‌ب‍‌ی‍‌ن‍‌ی ت‍‌وی #ج‍‌م‍‌‍‌ع هم‍‌‍ہ دارن م‍‌‍‌ی‍‌گ‍‌ن #م‍‌‍‌ی‍‌خ‍‌ن‍‌دن
#ول‍‌ی ت‍‌و ب‍‍‌‌ہ ی‍‍‌‌ہ گ‍‌وش‍ہ #خ‍‌ی‍‌رہ ش‍‌دی!:)
رف‍‌ت‍‌ی ت‍‌و خ‍‌ودت.!:/️

رنگ‌های نئون غرق هستند، راه می‌رود. او برای آن‌ها یک “دخترِ شاد” بود، اما برای خودش، فقط یک “بازیگرِ خسته” بود که در حالِ اجرایِ طولانی‌ترین نمایشِ زندگی‌اش است.

او به ایستگاه نگاه کرد؛ جایی که مهِ غلیظ، لبه‌های شهر را می‌بلعید. در دلش، تنها یک آرزو داشت: اینکه کاش باران، آنقدر شدید باشد که تمامِ این لبخندهایِ بی‌روح را از صورتش بشوید و او را در میانِ مه، کاملاً نامرئی کند.

️

نمیدانم چگونه نفرینت کنم ،
که بلایی سرت نیاید.️

رنجِ دانستن دمار از جان آدم می‌کشد ،
خوشبحالِ بیخیالان ؛ جاهلان ؛ خوش‌باوران . .️

اونجایی که سر تختت دراز کشیدی، به سقف خیره شدی، گریه نمیکنی ولی قلبت از شدت غم تیر می‌کشه، به گذشته فکر می‌کنی و با خودت میگی چی‌شد که اینطوری شد و همه چیز انقدر زود تغییر کرد؟ اونجا ته بی حسی تو اوج افسردگیه️

دور میشوی تا ببینی سراغت را میگیرند؟
آنگاه میفهمی ، کسانی که نزدیکت بودند ، آنچنان هم نزدیک نبودند ...️

ش‍‌‌ط‍‌رن‍‌ج ق‍‌ﻟﺑﻣان #س‍‌رﺑاز ﻧدار؏ِ...!🖤
+️

🥺من خاطراتم با تورو
هر شب مرور میکنم
میمیرم از دوریت ولی
حفظ غرور میکنم
این جای خالی تو دلم
با خودتم پر نمیشه:)🥺️

حس میکنم توی رگ هام جای خون غم جریان داره؛
️

‏هر وقت دلت واسه خاطره ها تنگ شد،بی احترامیارو یادت بیار.️

«روز به هر شکلی می‌گذشت، اما شب که می‌رسید، همه‌ی غصه‌ها و رنج‌ها بازمی‌گشتند.»️

.‌قِناعت میکنم با‌‌درد، چون درمان نمی‌یابم             
تحمل میکنم با زخم،چون مَرهم نمیبینم🖤️

درد آدمارو عوض می‌کنه ‏باعث میشه کمتراعتماد کنی ‏بیشتر فکر کنی و‏آدمای بیشتری رو از زندگیت حذف کنی️

نه بیمارم نه خوشحالم نه از حالم خبر دارم،
گهی از جان گهی از دل گهی از هر دو بیزارم.️

شاید بد ترین چیزی که مجبور به تجربه کردنش شدم، هدر رفتن بهترین ورژنم برای بد ترین آدم ها بود.️

~با نسلی طرفید که میگن🪽🕊
~ تهش مرگه دیگه....️

مرا دردی‌ست اندر دل، اگر گویم زبان سوزد ،
وگر پنهان کنم ، ترسم که مغزِ استخوان سوزد .️

«بلندترين فرياد دنيا اشکى است که بی صدا از گوشه ی چشم جارى مى شود...:»️

ادامه پارت دوم
«کجا با این عجله؟»

صدایش، نه از رویِ محبت، بلکه مثلِ یک سوالِ بی‌حوصله بود؛ انگار که داشت از یک غریبه می‌پرسید. او برگشت و پدرش را دید که رویِ صندلیِ چوبیِ قدیمیِ آشپزخانه نشسته بود و با یک لیوانِ چایِ سرد، به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بود. چشمانش، مثلِ چشمانِ خودِ دختر، رنگِ باران داشتند، اما خالی از هرگونه احساس.

«فقط… می‌خواستم برم اتاقم.» صدایش به سختی شنیده می‌شد.

پدرش سرش را بلند کرد و نگاهی ️

ما توانایی ذوق کردن را از دست می‌دهیم
سپس گمان میکنیم بزرگ شده‌ایم،
درحالی که این هیچ‌گونه جوانه زدنی نیست
تنها خود را کشته‌ایم و این نهایت بی‌رحمی است.️

ادامه پارت اول لبخند مصنوعی
درخشان و صدایِ شاد جواب داد. هیچ‌کس، حتی آن کسی که هر روز صبح با او در اتوبوس هم‌سفر می‌شد، نمی‌توانست تشخیص دهد که زیر آن پالتویِ روشن و مرتب، قلبِ او مثل یک پرنده‌ی زخمی در قفسِ سینه‌اش می‌لرزد.

او در میانِ آن همه آدم، در حالی که همه با گوشی‌هایشان مشغولِ ثبتِ لحظاتِ شادِ خود بودند، حس می‌کرد که تنها موجودِ زنده‌ای است که در یک فیلمِ سیاه و سفیدِ قدیمی، در حالی که بقیه در رنگ‌های ️

𝘩𝘦𝘢𝘳𝘵𝘣𝘳𝘦𝘢𝘬 𝘤𝘩𝘢𝘯𝘨𝘦𝘴 𝘱𝘦𝘰𝘱𝘭𝘦

    قلبه شکسته ادمارو عوض میکنه️

گوش کن.»

حالا، او در میانِ خانه‌ای که از صدایِ دریا خالی بود، حس می‌کرد که حتی آن صدفِ کوچک هم دیگر نمی‌تواند صدایِ دریا را در گوشش نجوا کند. فقط سکوت بود و شکاف‌هایِ عمیق.

️

خالی با فکر کردن به هیچ چیز بود.
او در را به آرامی بست، اما صدایِ “بسته شدنِ در” برایش مثلِ صدایِ “مُهرِ تأیید” رویِ تمامِ فاصله‌ها بود. پشتِ درِ بسته، تمامِ آن لبخندهایِ دروغین فرو ریختند. چشم‌هایش دوباره پر از اشک شدند، اما این بار، اشکی نبود که با بارانِ بیرون مخلوط شود. این اشک‌ها، فقط مالِ خودش بودند؛ تلخ و داغ.

یادِ روزهایِ قبل افتاد. روزهایی که خانه، پر از صدایِ خنده بود؛ حتی اگر آن خنده‌ها هم گاهی واقعی نبود️