یه چیزی تو دلم ساکته و درد میکشه، نه اشک آرومش میکنه، نه حرف. حس میکنم وسط شلوغی، تنهاترین آدمِ زمینم. همه هستن، اما من انگار اشتباهی اینجام… دلم میره سمت ...، سمت حاله خوبی ک که دیگه نیست. به آرزوهام فکر میکنم؛ به دختری که یه روز خیال میکرد دنیا منتظرشه. ولی حالا، فقط شدم ابری که بارونشو قورت میده… تا کسی خیس نشه از غمش.️
تحقیقات نوروساینس نشان میدهد مغز در مواجهه با درد...
قناعت به درد و تحمل زخم:
تحقیقات نوروساینس نشان میدهد مغز در مواجهه با درد مزمن، مدارهای جدیدی میسازد که تحمل را ممکن میکند (نوروپلاستیسیتی). جالب اینجاست که این سازگاری گاهی مانع جستجوی درمان میشود. آیا پذیرش، گاهی خودش تلهای برای تداوم رنج است؟
راهکار:
این بیت نگاه رواقیگونهای به رنج دارد، اما روانشناسی مدرن میگوید تابآوری یعنی یافتن معنا در زخم، نه فقط تحمل آن. آیا میشود در عین پذیرش، به دنبال التیام بود؟