متن های تنهایی غمگین / جدیدترین متن تنهایی غمگین [مرداد 1405]

ما جوانی را در اینجا
دست اول باختیم🖤🥀️

او‌ماجرا‌را‌به‌هیچکس‌نگفت‌اما؛
روزبه‌روز‌لاغر‌ترشد،بداخلاق‌شد،شکسته‌تر‌شد...️

شب بود و فکرت قصد جانم کرده بود...️

دلم . .
واسه خودم تنگ شده
واسه گذشته ام
واسه خوشحالیم
واسه شاد بودنم
واسه خود خندوندنم تنگ شده
دلم واسه منی که دیگ نیست و وجود نداره تنگ شده..️

ناگهان به خود آمدم و دیدم ماه هاست در ایستگاهی منتظر مانده ام که قطارش مدت ها پیش مسیرِ بی بازگشتی را رفته و من هنوز بلیتش را در دستانم مشت کرده ام به امید اینکه روزی دوباره از راه برسد .️

اگر جویای احوال منی من سخت غمگینم ،
اگر هم از سر تکلیف می‌پرسی خداراشکر .️

اشکا خشک میشن ولی نبودنش غرقت میکنه(:️

من شدم پیر در گوشه ی میخانه این شهر
بعد از رفتن تو شدم عاقل دیوانه این شهر

بعد از تو کسی جای تو را نتواند که بگیرد
من شدم تنها ترین عاشق و دلداده این شهر️

"نمیدونم‌شاید‌غم‌نبودنت‌همیشه‌تو‌دلم‌موند
میمیرم‌بعد‌از‌تو‌،توتنهاییا!..🖤🚶️

"" من به رسم با وفایی این چنین تنها شدم
چون ندارم همدمی بازیچی دل ها شدم""
️

وقتی‌دورت‌خالی‌شد‌میفهمی‌کیو‌باختی...️

دلم برات تنگ شده. ولی اینو نه به تو می‌تونم بگم، نه به کس دیگه. فقط به سیگارم می‌گم، به بطری مشروبم، به قرصایی که شبها تنهایی قورت می‌دم.️

نمیدانم اما گاهی دلم میخواهد در اتاق تنهایی ام انقدر خودم را بزنم که از درد به خود بچیم و ذره ای شوم که هرگز وجود نداشته:)️

پاییز آمد، اما تو دیگر نبودی که رنگ برگها را برایت تعریف کنم.️

خـیـلـیـا، حـتـے لـیـاقـت نـدارن کـہ تـو بـهـشـون فرصـت درسـت شـدن بـدی :(️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و هشت:
سپس از جا بلند شد. آرام، بی‌هیاهو، با آن خستگیِ عمیقِ آدم‌هایی که دیگر از گریه هم عبور کرده‌اند. او به آخرِ خودش رسیده بود؛ جایی که درد دیگر شکل نداشت، فقط حضور داشت. ساکت، سنگین، تمام‌نشدنی. و وقتی شب از او هم عبور کرد، دیگر فیروزه آن آدمِ قبلی نبود. انگار او هم، مثل نفس، در جنگی خاموش شکست خورد.️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و شیش:
یک ماه دیگ؛
آن شب، وقتی خانه در سکوتی سنگین خوابیده بود، فیروزه دیگر با خودش جنگ نکرد. انگار جنگ تمام شده بود و فقط بازنده مانده بود. کنار تخت خالی نفس نشست، دست روی عکس او گذاشت و برای چند دقیقه فقط نگاه کرد. لب‌هایش تکان خوردند، اما صدا بیرون نیامد️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و پنج:
مینا هم یک بار، از پشتِ در نیمه‌باز، با لحنی که تلاش می‌کرد بی‌طرف باشد، گفت: «ما هم غصه داریم، فقط همه‌چیزو نمی‌ریزیم رو سر بقیه.» این جمله، آخرین میخ بود. فیروزه فهمید هیچ‌کس قرار نیست او را نجات بدهد. هیچ‌کس حتی واقعاً نمی‌فهمد درونش چه خبر است. هرکس با غم خودش مشغول بود، و غمِ او، زیادی بی‌صدا، زیادی عمیق، زیادی دیر رسیده بود️

*من قاتل نیستم *
پارت سی و سه:
یا از گوشه‌ی چشم، سایه‌ای دیده بود که فکر کرده اوست. خانه با او مهربان نبود. هر اتاق، هر صدا، هر لحظه، چیزی را یادآوری می‌کرد.
پدر یک روز فریاد زد که «باید جمعش کنی، زندگی ادامه داره.» و فیروزه در دلش خندید؛ خنده‌ای تلخ، بی‌جان، شبیه ترک برداشتن شیشه. ادامه دادن برای کسی ممکن بود که چیزی برای ادامه داشته باشد. اما او نداشت. آن‌چه مانده بود، فقط یک پوسته بود که با اکراه نفس می‌کشید️

*من قاتل نیستم *
پارت سی ویک:
یک بار، وقتی همه خواب بودند، فیروزه رفت کنار تختِ خالیِ نفس نشست. دستش را روی تشک گذاشت؛ جایی که زمانی گرمای بدن خواهرش بود. به سختی نفس کشید. همان‌جا برای نخستین بار با صدای بلند، اما خیلی شکسته، گفت: «من نمی‌خواستم این‌طوری بشه.» صدایش توی تاریکی گم شد. نه کسی جواب داد، نه دیوارها. اما خودش شنید. و همین شنیدن، کافی بود که گریه‌اش بگیرد.️

*من قاتل نیستم *
پارت بیستم:
فیروزه هر بار که وارد اتاق می‌شد، حس می‌کرد باید یکی دیگر هم آن‌جا باشد. بعد یادش می‌آمد که نه، دیگر نیست. و همین «دیگر نیست» از هر فریادی بلندتر بود.
مادر بیشتر از همیشه ساکت شده بود. قبلاً اگر غمگین می‌شد، زیر لب حرف می‌زد، برای خودش دعا می‌خواند، گاهی بی‌دلیل ظرف می‌شست یا گوشه‌ای از خانه را تمیز می‌کرد تا خودش را نگه دارد.️

*من قاتل نیستم *
پارت یازدهم:
و آخر سربی‌صدا می‌شکند. همان لحظه‌ای که پرستار با آن لحنِ خنثی و فرسوده خبر را گفت، فیروزه حس کرد زمین زیر پایش خالی شد. نه گریه‌اش آمد، نه فریادش. فقط نگاهش ماند روی لب‌های پرستار، روی کلماتی که دیگر معنی نداشتند، روی چهره‌ی مادر که یک‌باره خاکستری شد، روی دست‌های پدر که لرزیدند اما بعد سریع مشت شدند، انگار خشم راحت‌تر از درد بود.️

*من قاتل نیستم*
پارت دوم:
از قصه‌هایِ پریان تا نقشه‌هایِ فرار از زندگیِ پر از فریادِ پدر، همه‌چیز را با هم شریک بودند. نفس،نورِ کوچکِ دنیایِ فیروزه بود؛ تنها کسی که در طوفانِ خانواده، لنگرگاهِ امنِ او بود. هر شب، تا صبح بیدار می‌ماندند، از ترس‌ها و آرزوهایشان حرف می‌زدند، و در آغوشِ هم‌معنایِ بودن راپیدامی‌کردند.
اما آن‌شب معنایِ بودن‌به‌معنایِ رفتن تبدیل شد. ️

*من قاتل نیستم**
پارت اول:
نفس می‌کشید، اما انگار ریه‌هایش پر از خاکستر بود. فیروزه در تاریکیِ اتاقش غرق شده بود؛ نه تاریکیِ بیرون، که تاریکیِ درونش. پناهگاهی که دیگر تسکینش نمی‌داد، بلکه زندانش کرده بود. کنارش، نفس، خواهرِ کوچکترش، آرام خوابیده بود. تختِ مشترکشان، زمانی قلمروِ رویاها بود؛ دنیایی که در آن، دو خواهر، چون دو نیمه‌ی یک روح، با هم زندگی می‌کردند. ️

-مثل‌پرنده‌یِ‌زخمی‌دراسمانی‌بارانی🦋🕊️

در هیاهوی مغزم کسانی را کشتم،
که روزی بهترینم بودند____️

بــه دور از غم میان جمعی و خـوشـحـال و خنـدانی
تـــو از یک آدم بی‌هـمـدم تـنـهـا چــه مـیـدانـی...؟!

_ دیدی گفتم اونی که تنها میشه ، منم :)؟️

گاهی وقتا . .
حتی نزدیک‌ترین آدمای قلبت هم دیگه وایب قبل رو ندارن ؛
دیگه به دلت نمی‌نشینن ، دیگه همه رو نمی‌پیچونی تا فقط یکم بیشتر باهاشون وقت بگذرونی .
آره . . دقیقاً همینجاس ؛ که می‌فهمی قانون طبیعت فقط تنهایی رو برات برگزیده تا آسیب نبینی " مخصوصاً از تو رگیات " .️